Noordeloos

Ontmoetingskerk.nl

• Home
• Contact
• Help

Archief column Roos

---

In navolging van Isabella schrijft een tweede gemeentelid, met als pseudoniem Roos, met regelmaat een column. Dit allemaal begonnen in het kader van het jaarthema 'Ontdek je talenten '.
Een column over wat haar beweegt, wat ze meemaakt of wat haar voor de geest komt.
Als u daarop wilt reageren kunt u dat doen via het contactformulier van deze site.
Hieronder vindt u de eerdere column's van Roos:

Fietsen, columns en vakantie

Zondagmorgen fietsend naar de kerk door een frisgewassen wereld, het ruikt zo lekker!
(Kalenderspreuk: ‘Een zomerregen brengt vreugd, een regenzomer geen deugd’)
Toch ga ik niet snel voor de lol fietsen, heb met de fiets een haat-liefde verhouding.

Het begon op mn 6e verjaardag en eerste fiets, wat een rotding!
Een oerdegelijke zwarte gazelle - op de groei gekocht.
Kon zelfs met het zadel op de laagste stand niet met mn voeten bij de grond.
Op de trappers werden houten klossen gezet. Zijwieltjes bestonden nog niet.
Wat voor beveiliging/hulpmiddel was er eigenlijk wel, voor ons als kinderen?
Mijn generatie werd geacht door schade en schande wijs te worden( of niet): ‘Ondervinding is de beste leermeester…’
Nu bijna 50 jaar later weet ik nog hoe hard ik in de handvaten kneep uit angst te vallen.
Het was zo heftig dat er onderweg naar oma(nog geen half uur fietsen) gestopt moest worden om uit te rusten, ik moest zelfs overgeven!
De school was slechts een kwartiertje lopen, ik wilde echt niet op die fiets.
Later, verhuisd naar de polder, begon de fiets-ellende pas goed. Een flink stuk weg was nauwelijks verhard en het leek of het altijd waaide.
Bij regen verwenste ik passerende door plassen rijdende automobilisten hartgrondig. Als tiener creëerde ik een wit geverfde opoefiets, op de kettingkast met oranje letters ‘The Monkeys’.

Een decennia later werd fietsen opeens leuk: met een klein kind voorop.
Samen beestjes kijken en gekke liedjes maken.
Momenteel vind ik fietsen alleen fijn als de mussen van het dak vallen van de warmte en dan nog alleen als je er niet van afhankelijk bent.

Ander onderwerp: Bijna Vakantie….
Nooit besef je zo goed uit hoeveel dierbare dagelijkse dingen je leven bestaat, als vlak voordat je (tijdelijk) vertrekt.
En zo fiets ik,weemoedig gestemd, mijn - hoogstwaarschijnlijk- laatste column (op deze plaats) uit- en de vakantie in.
Voor een vernieuwde website zijn dit soort gedachtespinsels helaas niet representatief genoeg… Maar wie weet?
Voorlopig bedank ik een ieder die de moeite nam deze stukjes te lezen!

Roos
Week 28_17-07-2010

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Koersbepaling

De meeste keuzes in het leven worden gemaakt als je jong bent.
Er wordt vaak niet zo bij stilgestaan, dingen gebeuren min of meer automatisch.
Zo werd er nog niet zo lang geleden door jonge mensen nogal eens geloofsbelijdenis gedaan als logisch gevolg van de catechisatie.
Tegenwoordig meer een weloverwogen keuze. Maar ik denk, nog niet eerder zo’n moeilijke!

Vooral via internet worden we overspoeld met meningen, ideeën en theorieën,een hoeveelheid informatie, door een simpel mensenbrein nauwelijks te bevatten…
Geloof kan een bescherming zijn: “wat laat ik binnen…”
Ook al willen we als kerkgemeenschap niet fungeren als spamfilter- zo nu en dan een virusscan erover lijkt me toch onontbeerlijk…
(Al moet er dan wel overeenstemming zijn over wat als ‘virus’ wordt aangemerkt.)
Heel knap als je uit die hele wir-war die op je afkomt een koers kunt kiezen om te varen!

Geloofsbelijdenis: een keuze vanuit het hart, tegelijk een beslissing met het verstand.
Hoe richt ik mijn kompas…
Een van die belangrijke momenten in je leven.
Een felicitatie waard.
Heden ten dage een heldendaad!

Roos
Week 24_19-06-2010

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Weerhuisje

In zo’n ouderwets weerhuisje, bij mooi weer het vrouwtje buiten, bij regen het mannetje,
zou ik ‘als vrouwtje’ best kunnen aarden.
Gelukkig wordt het nu eindelijk wat warmer.
Want hoe mooi ook, alles barst van het leven en groeit explosief…
Toch was het met die dagenlange bewolking niet compleet, al dan niet bewust kijk ik de hele dag uit naar wat zon.
Zoals de pas gepote plantjes in de kaasvaten achter het huis.
Oranje bloemen met streepjes die zich -heel eigenzinnig- alleen openen als de zon schijnt.
Hetgeen - poëtisch gezien - de zon maakt tot een minnaar.
Maar wel een grillig soort minnaar, eentje die zich nogal eens schuilhoudt …
De vogels trekken zich van de temperatuur niets aan, ze produceren vooral aan het begin en het eind van de dag een kakofonie van geluiden.
Al twee keer stond ik in de avondschemer met mn hoofd achterover onder een grote boom te speuren naar een vogel die ongelofelijk mooi zong.
Ik kon hem niet thuisbrengen en (onuitstaanbaar) evenmin ontwaren .
Alleen de kikkers hebben meer warmte nodig, ze zijn nog niet echt enthousiast.
Niettemin belooft het bloeiend koolzaad en fluitenkruid in de berm, lange lome zomerdagen…
Het gras wordt gemaaid, dat brengt de ultieme zomergeur van hooi op het land…
De zonnewarmte koestert, maakt toegankelijk - opent de poriën- kruipt onder de huid.

Als na meerdere donkere dagen de zon weer verschijnt is het net is of het licht aangaat..
Is het erg overdreven dit soms een beetje te zien als een afspiegeling van die oude woorden:
’De Heer doet zijn aangezicht over u lichten’?

Roos
Week 20_22-05-2010

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Three little birds

‘Rise up this morning, smiled with the rising sun,
three little birds pitch by my doorstep…
Singing sweet songs…’

Kon het maar aan het begin van de dag, 3 kleine vogels op je drempel,
zingend special voor jou: ‘This is my message to you…:
‘Don’t worry about a thing, because every little thing gonna be all right’
Wat zou ik die vogeltjes verwennen met broodkruimels enz. om ze zo lang mogelijk te laten blijven!
Een heerlijk relaxt ragae liedje van Bob Marley…
Ik wil er ’s morgens mee ontwaken op de wekker, het als ringtone op mn telefoon

Elke nieuwe dag is er een, je krijgt hem cadeau, het is helemaal aan jou wat je ermee doet.
‘The morning brings the mysterie; the evening makes it history…’
Voor je het weet is de dag weer voorbij…Met al die zorgen en gepieker over morgen- volgende week - of maand, doe je niet alleen de dag van vandaag, maar vooral jezelf tekort.
‘Leven bij de dag’ is het recept, maar wat gemakkelijk gezegd!
Tobberijtjes, overdag misschien nog aangeduid met ‘muizenissen’ hebben in de nacht nogal eens de neiging te transformeren tot leeuwen en beren.
Gevolg: wakker liggen, je gigantisch druk maken over dingen die misschien kunnen gebeuren ‘… wat als … en stel dat….maar als ik nou…..’
Ook al is de ervaring dat het altijd anders loopt dan gevreesd… en - helaas- veelal ook anders dan gehoopt…

Niettemin is lente bij uitstek de tijd van nieuwe moed en hoop, het seizoen waarin zelfs het uitkomen van diepgekoesterde wensen (even)minder onwaarschijnlijk lijkt…
En zojuist komend uit de kerk waar in een mooie dienst een viertal kinderen werden gedoopt, is het heerlijk om dit in de uitbundige natuur als het ware gevisualiseerd te zien.

Roos
Week 16_25-04-2010

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Carnaval

Het fijnste van het carnaval vind ik er lekker niet heen te hoeven.
Dat hossen en gehoempapa lijkt me maar niks.
Al zijn er wel momenten waarop ik mensen beneden de rivieren benijd.
Zomaar in staat zijn je een poosje te distantiëren van verplichtingen en verantwoordelijkheden.
Even alles op de pauze-stand en desgewenst incognito (met masker) alleen doen waar je zelf zin in hebt. Algemeen geaccepteerd.
Na te zijn uitgerust en bijgeslapen weer genoeg energie voorradig voor alle verantwoordelijkheden. Daarna wil ik best een poosje vasten…
Vasten kan heel heilzaam zijn. Maar… bij rooms-katholieken is het te doen gebruikelijk ná het carnaval, bij moslims (ramadan) vòòr het Suikerfeest.
Typeert het ons –als protestanten- niet dat we in dezen juist het vasten eruit lichten?
Hier in onze fraaie Alblasserwaard met maximaal toelaatbare maaiveldhoogte, waar de gemiddelde mollenpopulatie hoger ligt dan die van mensen, moet je er al voor waken niet te uitbundig te worden op een bruiloftsfeest.
Is er geen naaste familie in de buurt die bang is zich voor je te moeten schamen, (een kind: “Ma doe niet zo stom…”) dan is het nog oppassen geblazen met de o zo fatsoenlijke mede burgers.

Het is met ouder worden schijnbaar te doen gebruikelijk dat je persoonlijkheid- hetgeen je bent- langzaam opgenomen wordt in het nageslacht.
Te vergelijken met oplossende vloeistof (wel graag zonder klontjes).

Achteraf is er nu eenmaal meer achting voor personen, die- weliswaar onberispelijk- gebukt gingen onder een levenslange frustratie of verdriet; dan voor degenen met een gedeukte reputatie.
Gelukkig duurt die jaloezie op de zuidelijke bevolking niet zo lang.
Carnaval is niets voor mij.
Alleen al de onbenullige platvloersheid van de teksten van carnavalsliederen zouden me binnen een halve dag terugjagen naar de Alblasserwaard.
Laat mij daar maar wandelen.
Bij de derde molshoop linksaf

Roos
Week 08_27-02-2010

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Tolerant

Met vakantie in Frankrijk, of ander europees land, is het heerlijk door oude stadjes of dorpen te lopen.
Is de plaats waar we belanden wat moderner, wil ik de oude kern opzoeken
Altijd eerst de historie. Dat is steevast bij de kerk.
Daar is de kern, het ontstaan van de plaats.
Als een appel rondom het klokhuis, wat eerst bloesem was.
Ook in ons eigen land heeft iedere plaats minstens 1 kerk.
Zijn er meerdere kerken dan moet je voor het ontstaan van die plaats bij de oudste zijn.
Heel mooi zo’n Hollandse landschap,al die kerktorens en ook hier en daar een molen.
’s Avonds onderweg zie je de torens veelal mooi verlicht
Is het nu echt nodig om daarnaast her en der een moskee, met hoge minaret te laten verrijzen?
Moeten we dat willen? Is dat echt nodig ?

Eigenlijk belachelijk zoals men krampachtig bezig is toch vooral tolerant over te komen.
Geen kerstboom bij een hoge school omdat de leerlingen die moslim zijn zich misschien wel beledigd kunnen voelen.(Hetgeen volkomen overbodig bleek)
Om dezelfde reden moet het kruis van de mijter van Sinterklaas…
Tolerantie is o.k., maar het kan nooit goed zijn als dit ten koste gaat van de eigen identiteit.

Het is ‘IN’ de Nederlandse cultuur de das om te doen.
Nog even en we schamen ons dat we boerenkool lekker vinden.

Roos
Week 05_07-02-2010

Op bovenstaande colum is een ingezonden reactie naar info@ontmoetingskerk.nl gestuurd. Die reactie vindt u hieronder.

Beste Roos,
Met belangstelling las ik je column deze week. Ik herken je vraagtekens die je zet bij sommige vormen van overdreven aanpassing, die onze samenleving meent te moeten doen voor mensen van welke groep dan ook, terwijl die daar helemaal niet op zitten te wachten. Volksfeesten zoals Sinterklaas worden door iedereen van harte meegevierd, en de oorsprong van dat feest hoeft niet weggestopt te worden. Ten slotte aanbidden we de goedheiligman geen van allen! Ik ben er trots op dat we in Nederland met zo veel verschillende mensen en groeperingen, afkomstig uit verschillende landen en culturen, met elkaar samen leven. Dat we elkaars kleur kennen en erkennen. Dat we weten van elkaars achtergronden, en dat we daar zo veel van kunnen leren. Dat we een gastvrij land zijn, waar mensen van welke achtergond dan ook van harte welkom zijn, ongeacht hun ras, hun geloof, hun politieke overtuiging, hun geslacht en hun seksuele geaardheid. Ik ben Nederlandse, vrouw, hetero, christen, en mijn politieke voorkeur bevindt zich ergens links van het midden. Dat mag iedereen van me weten, in het vertrouwen dat dat gerespecteerd wordt en dat ik mij dienovereenkomstig mag en kan gedragen. Daar hoort o.a. een zondagse kerkgang bij. Ik wens dat dat gerespecteerd wordt en dat ik daar de ruimte voor krijg. En datzelfde respect en diezelfde ruimte wil ik graag aan mijn moslimvrienden geven. Daar horen dus moskeeën bij. En die maken dus deel uit van ons hollandse landschap. Een leuke aanvulling op molens, koeien en kerken. Wat heerlijk dat ook moslims hun geloof samen mogen vieren, net als wij. Ik zou me ervoor schamen als dat in Nederland niet meer kon. Moskeeën in ons landschap, ja, dat moet echt.
Een hartelijke groet,
ds. Marti Koster

Reactie van Roos hierop: 

Hallo Marti,
Natuurlijk mogen er moskeeen zijn en uiteraard wil ik moslims niet verhinderen hun geloof te belijden. Mijn punt is, moeten die gebouwen zo dominant zijn.
Moeten ze net zo'n prominente plaats in het (in het in eeuwen ontstane) Hollandse landschap innemen als kerken. Mag een land trots zijn op eigen geschiedenis, zonder te chauvinistisch (is dit wel goed geschreven) te willen zijn. In veel moslimlanden wonen christenen. Die bouwen ook niet binnen enkele decennia enorme kerken. (moeten ze eens proberen)
Het kan m.i. ook wel een beetje bescheiden.
In bijv.een land als Marocco zou ik het ook geen gezicht vinden daar een grote hoge christelijke kerk neer te zetten. Ook zonde van die oorspronkelijk cultuur en geschiedenis daar. Het hoort voor mijn gevoel gewoon niet, alleen al uit respect voor historie.
Architectonisch zou het ook geen gezicht zijn.
Roos.

Einde discussie

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Wilde ganzen

Zo nu en dan ben ik op internet op zoek naar wat wijsheid.
Filosofie is heel interessant, al gaat er nogal wat van ‘boven mn pet.’
Op een site ‘ontmoette’ ik de Deense filosoof Sören Kierkegaard (1813 – 1856).
Deze tekst van zijn hand is eigenlijk tijdloos en door de koppels overvliegende wilde ganzen deze tijd van het jaar wel toepasselijk.
Ze spreken tot de verbeelding, symboliseren vrijheid.
Net als Niels Holgerson zou ik wel meewillen. De overige tekst van deze column is letterlijk overgenomen.

“Er waren eens een paar wilde ganzen. Bij het begin van de trek, in het najaar bemerkten zij een koppel tamme ganzen. Zij begonnen deze zo aardig te vinden dat zij het zonde vonden om zomaar weg te vliegen; zij hoopten dat zij hen zover konden krijgen dat ze met hen mee zouden vliegen als de trek zou beginnen.
Daarom lieten zij zich geheel met hen in en brachten hen ertoe over te halen om hoger te gaan vliegen, telkens een beetje hoger, zodat zij althans een kans hadden om de trekvlucht uit te houden, - verlost van dat jammerlijke middelmatige leven dat zij als respectabele tamme ganzen rondwaggelend op aarde doorbrachten.

In het begin vonden de tamme ganzen deze situatie erg amusant en ze hielden van de wilde ganzen. Maar het duurde niet lang of ze werden hen moe, slingerden hen allerlei grofheden naar het hoofd en beschouwden hen als fantasierijke dwazen, als wereldvreemde wezens zonder levenservaring of wijsheid.

Maar ach, de wilde ganzen hadden zich toen al zoveel met de tamme ingelaten dat deze macht over hen hadden gekregen, zodat zij geleidelijk in hun woorden gingen geloven.
En zo liep het er op uit dat de wilde ganzen zelf tamme werden.

In ’s hemelsnaam, mens, pas op voor één ding: zo gauw je bemerkt dat tamme ganzen macht over je krijgen, maak dan dat je wegkomt, méé met de trek, opdat het er niet op uit loopt dat je als een tamme gans gelukzalig blijft doorwaggelen in laag-bij-de-grondse jammerlijkheid.”
 

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Sneeuw

Geweldig, sneeuw net voor kerst! Ondanks alle ongemakken zo mooi en er gebeurt tenminste wat. Het is tenslotte winter.
Enorm energie-opwekkend ook, als er iemand zo gek was mee te gaan zou ik zelfs ‘s nachts in de sneeuw willen lopen.

Over dat ‘lopen’ schreef Sören Kierkegaard, (Deense filosoof rond 1840) een mij op het lijf geschreven stukje:
‘Verlies vooral niet je plezier in wandelen…
Ik loop mezelf elke dag tot een staat van welbevinden,
Weg van elke ziekte. Al lopend ben ik tot mijn beste gedachten gekomen en ik ken geen gedachte zo bedrukkend of men kan er wel van weglopen.
Dus als men gewoon blijft lopen komt alles vanzelf in orde.’

Maar helaas, tegelijk met de restjes van het kerstdiner verdween het laatste restje sneeuw.
Al herhaalt het zich deze winter zeer waarschijnlijk nog meerdere keren.
Voor het overige is het zaak verder te kijken dan de mistroostig uitziende kale knotwilg, die tijdelijk deel uitmaakte van een prachtig Anton Pieck- plaatje.
Probeer je, al is het met moeite, voor te stellen dat deze straks -nog even wachten- in de lente een mooie locatie wordt voor een nest met uitkomende eendenkuikentjes.
Want hoe donker ook (al kan het nog zo knus zijn), de langste nacht is lekker al voorbij en we zijn weer onderweg naar het licht!

Ga, net als bij geloven- niet alleen met Kerst maar ook bij teleurstellingen in het leven- de uitdaging aan verder te kijken dan wat er op het moment te zien is.
Het verschil tussen kijken en zien, werd dat niet bedoeld in de kerkdienst van verleden week zondagmorgen?.

En nu toch bezig, tot slot deze wens:

In 2010 wens ik u toe Heel Veel Goeds,
Voor een goede gezondheid: Alles met mate (drank, oliebollen), alles…
behalve Liefhebben en Genieten!
En hieraan toegevoegd: (beïnvloed door Top 2000-sentiment):
‘Sta niemand toe je dromen om zeep te helpen’.

Roos
Week 01_02-01-2010

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

I am a rock, I am an island
(Simon&Garfunkel)

Vroeger hoorde bij ieder huis een groentetuin. Met aan de rand, of voor het huis een stukje als siertuin, toebedeeld aan moeder de vrouw. Was ze niet snel genoeg, waren er al aardappels in gepoot.
Thuis, als tiener werd ik meewaardig bekeken, ’s zomers op een oude deken liggend in de zon. Dat was zo’n beetje toppunt van tijdverspilling !
De aanschaf van tuinmeubels was zeker nog een decennia ondenkbaar, buiten zitten gebeurde hooguit ’s avonds na gedane arbeid op een bankje of oude keukenstoel.
Zo ging het toen der tijd, bij de meeste boerenfamilies.

Het leven bestond uit werk en plicht, zolang als we terug kijken.
Nog steeds is in deze contreien de volksaard behoudend, nuchter, soms berekenend. Waarschijnlijk in de genen terecht gekomen.
Ieder mens is een eiland, omringt door lief, leed en plicht.
Maar sommigen dragen een harnas, waarop je je kunt stuklopen.
Veelal aangemeten uit zelfbescherming.
Soms ook uit bescherming van naaste dierbaren.
Als soort zelfopoffering met bijbehorend, ontkent verdriet.
 

Mensen die, kwetsbaar in de eigen moeizaam vergaarde zekerheden, hun binnenste veilig op slot houden. Niemand mag te dichtbij komen.
En zo kunnen ze - lopende hun (levens)traject- zichzelf kwijt raken
Vraag: ”Hoe is het echt met jou ?” en er moet eerst worden nagedacht.
And a rock feels no pain, and un island never cries (een rots voelt geen pijn,… huilt nooit)
Het is moeilijk om er achter te komen dat je eigenlijk naar meer warmte verlangt en tegelijk doodsbang bent je eraan te branden.
Jammer, want een liefdevol gelijkgestemd medemens kan zo troostvol zijn…

Al zeker tien jaar is ons konijn. Ik heb wel eens medelijden, levenslang gevangen.
Welleswaar zomers met ren, maar toch… Met voeren en uitmesten gaat het hok dagelijks open. Toch is konijn nauwelijks vluchtgevaarlijk. Steekt hooguit zijn neus even de vrijheid in, scharrelt vervolgens tevreden in het opgestrooide hok, achter zijn gevulde etensbakje.
Ik zie wel overeenkomsten …eerlijk gezegd met de meesten van ons…
Roos.

Roos
Week 49_ 05-12-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Verpleeghuishiërarchie

“Moeder met een pop, …maar dat kan toch niet, zò onwaardig…
Stel dat een bekende het rond verteld ? Dat kunnen we niet tolereren!”
Uit een gegoede familie afkomstig, stond mevr. Sanders (namen fictief), bekend als een dame. Maar in een verpleeghuis heb je weinig aan rangen en standen.
De verzorging ontdekte dat ze er rustig van werd, eindelijk een poosje ophield met uitputtend heen en weer lopen.
Op een dag zat ze stralend met een pop van een medebewoonster in haar armen en zong er zelfs een liedje voor.
Totdat zoon Sanders het zag, waarna zijn demente moeder het spelen met poppen uitdrukkelijk verboden werd.
Uit schaamte voor haar toestand, belette hij ook bezoek van haar vroegere vriendinnen.

Een ouder of partner verliezen aan dementie geeft veel verdriet.
Zonder een dosis inlevingsvermogen en broodnodige humor is het moeilijk een dementerend geliefd familielid in zijn/haar (veranderende) eigenwaarde te laten.

Een jaar of vijf geleden was mijn (overleden)oom doodongelukkig in het verpleeghuis.
Altijd op een boerderij gewoond, zat hij nu tussen vier muren. Een zorgboerderij was te hoog gegrepen. Totdat er een ‘nieuwe’ mevrouw werd opgenomen, die hem vanaf de eerste dag heel veel aandacht gaf. Altijd zaten ze samen in een hoekje en hadden schik.
Ontwikkelden zelfs een onbegrijpelijk taaltje. Waren zo hun laatste jaren samen gelukkig. Helaas hadden de kinderen van mevrouw er heel veel moeite mee.

Omdat haar handen altijd zo druk in beweging waren, kreeg mevr. v Manen een breiwerkje. Het bleek een gouden greep. Ze breide - op de automatische piloot- de ene pen na de andere. 10 cm per dag was niets.
Belangrijker:… mevrouw werd er rustig, haast tevreden van.
Totdat haar man op zondag op bezoek kwam en het zag.
‘Moeder breien met de zondag ? Nooit van haar leven heeft ze dit gedaan!’
Onacceptabel voor hem, dus op zondag bleef het breiwerk in de kast.
De zondagen werden voor zijn vrouw heel onrustig en verdrietig.

Roos
Week 45_ 08-11-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Kort van dagen en zat van onrust…(uit Prediker, oude vertaling).

Wat is het Noordeloos’ platteland toch een oase van rust.
Dat ervaar je extra, na een lang weekend in een grote Europese stad, te midden van een ongelofelijke hoeveelheid mensen…
‘De hectiek van de stadsmens’… we doen er graag laatdunkend over.
Maar zijn zelf in wezen niet veel anders…
Want na aanvankelijk enigszins verbijsterd toegekeken te hebben, stortten we ons- weliswaar met toegeëigende spelregels- enthousiast en vol overgave in de massa.
Als je eenmaal door hebt hoe alles werkt aangaande o.a. het openbaar vervoer, draai je gewoon mee en wordt het een soort uitdaging.
Hoe groter de mogelijkheden hoe meer je alles wil benutten; zoveel mogelijk zien, altijd net een stapje verder.

Onwillekeurig kreeg ik de associatie met een grote mierenhoop.
Het is voor te stellen hoe van bovenaf met verbazing gekeken wordt
waar al die krioelende razend drukke ‘beestjes’ toch zo mee bezig zijn…

Heel iets anders
De bevestigingsdienst van onze nieuwe ds. Marti Koster.
Een hoopvol, veelbelovend begin.
Fijn dat zo’n dienst zo gewoon kan verlopen, zonder teveel hoogdravende woorden.
Ds. Marti, nogmaals van mij: Heel hartelijk welkom !

Toch ook een kritische noot: Ik denk dat onze gemeente er voor moet waken, juist bij dit soort diensten met gasten uit andere kerken, niet te zelfgenoegzaam over te komen.
“Kijk eens wat bij ons allemaal mogelijk is”. Een beetje pas op de plaats zou beter zijn.
Ik vrees dat vooral het slotlied de verbroedering geen goed gedaan heeft.
Op zich een mooi lied, maar waar haal je de arrogantie - hovaardigheid (oud woord) -v andaan de Here God, (de Eeuwige) met jij en jou aan te spreken ?... Jammer hoor.

Roos
Week 41_ 10-10-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Herfstperikelen.

Nooit de dynamiek van de wisseling van seizoenen zo intens ervaren als sinds we ‘vrij’ wonen. Hoewel steeds nog mooi weer hangt de herfst in de lucht, is er mystiek…
In de vroege morgen of -avond geeft de laagstaande zon je een komisch lange schaduw.
Het stemt melancholisch… Bomen vol appels, terwijl de dag van de eerste bloesem-
o zo welkom- wel gisteren lijkt.
Kieviten die massaal vertrekken, wat was ik blij toen ze kwamen.
Waar is de tussenliggende tijd gebleven ?
De herfst maakt ook droevig: ‘net of alles dood gaat’… je kunt het ruiken.

Maar ik kan het niet laten mn zakken vol te proppen met- net uit de bolster- glanzend bruine kastanjes voor in de vensterbank.
Tot zover- en zeker met al zijn kleuren- is de herfst nog wel te doen…
Maar gaat het stormen met striemende regen, zou ik het liefst -samen met een niet al te stekelige egel (als ervaringsdeskundige)- een winterslaap houden.

Uitspansel -Firmament -Zwerk -Heelal -Hemel -Lucht ( vast nog meer)…
Aan de hoeveelheid van woorden is het imponerende af te meten
Zo mooi die wolkenluchten hier in eigen land, het gaat niet gauw vervelen er allerlei afbeeldingen in te ontdekken.
In een vliegtuig erboven is het helemààl prachtig.
Je stijgt op met zwaarbewolkt weer en vliegt in no-time in zonneschijn.
Onbegrijpelijk dat mensen bij een raampje zittend zelfs de moeite niet nemen naar buiten te kijken. Hoe afgestompt kan men zijn…

De nacht doet voor de dag niet onder.
Lekker tot heel laat buiten, stoel achterover en sterren kijken, ‘s zomers op vakantie een geliefde bezigheid.

Zou het er ooit nog van komen een huis te bouwen, wens ik een groot dakraam boven mijn bed.
Het lijkt me geweldig ’s nachts de sterren en de maan te zien.
Ook reuze handig om na die winterslaap op tijd te worden gewekt door de lentezon !

Roos
Week 38_ 19-09-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Trouwen

Eind dit jaar trouwen twee collega’s.
Reuze spannend voor hen, samen komen ze niet uitgepraat !
Flarden van die gesprekken opvangend, blijf ik me verbazen, hoe zo’n dag tegenwoordig tot in de finesses moet worden voorbereid.
Werkelijk niets mag aan het toeval overgelaten!
Er moet zelfs op voorhand bedacht wie er met elkaar op de foto mogen.

Even ter vergelijking. Zo’n 35 jr terug woonde mijn vriendin al een jaar of wat samen met haar vriend (heel wat voor die tijd!)
Het huis werd door henzelf verbouwd, ze bivakkeerden steeds in een ander gedeelte.
Her en der hadden ze wat meubeltjes verzameld.
Bij de Hema was o.a. bestek gekocht, twee van elk was genoeg, eventuele gasten brachten hun eetgerei mee.
Op de trouwdag, bepaalt op 28 december vanwege het belastingvoordeel, was haar vriend druk met plaatsen van kozijnen.
Een uurtje voor ‘het grote gebeuren’ verwisselde hij zijn overall voor schone kleren, mijn vriendin verkleedde zich ook even.
Ze reden samen naar het stadhuis, trouwden en waren in een uurtje terug.
De overall ging weer aan en het werk werd hervat.
‘Alleen jammer’, zegt mijn vriendin, ‘dat een foto ontbreekt’.

Afgelopen vakantie bezochten we Bled in Slovenië, bekend om een glashelder meer, omgeven door bergen, waar bovenop een kasteel.
Middenin het meer een klein eiland met een wit kerkje.
Je kunt er met een gondel gebracht worden en er vaart ook een elektrische boot.
Bovenin dat kerkje hangt een klok, degene die de klok luidt belooft eeuwige trouw.

Er werd reclame gemaakt voor de mogelijkheid in dat kerkje te trouwen….
Is er een mooiere, meer romantische locatie denkbaar ?
Geheel andere trouwfoto’s als ‘bij de molen’.
Nog één opmerking aan jonge trouwlustige klokkenluiders kan ik niet laten- : bedenk wel dat eeuwig heel erg lang is en hoe eerder je er aan begint, des te langer het duurt…

Roos
Week 36_ 05-09-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Reizen

Inmiddels de laatste vakantieweek, ik merk bij mezelf bar weinig animo naar huis te gaan.
Dat ligt niet aan thuis, familie, vrienden of de kat.
Maar waar ik tegen op zie is de drukte, stress, hectiek (haast geen tijd om te eten), hetgeen ongetwijfeld alweer op de loer ligt.
Maar helaas, kan de boog niet altijd ontspannen zijn…

Reizen is geweldig, met vooral aan het begin van de vakantie het spannende gevoel van de wereld aan je voeten!
Heerlijk, alles een tijdje niet zo voorspelbaar, te voren wordt niets geboekt.
De tomtom maakt kaart lezen nagenoeg overbodig (beter voor de vakantiesfeer).
Mede door airco, nu geen last meer van een -door de warmte- op blote benen
geplakte routeafdruk
Kijken achter de horizon, over gindse heuvel.
Andere landschappen, soms opeens een gebied binnen rijden met heel andere weersomstandigheden. Niet altijd optimaal, maar de imponerende schoonheid van hoge bergen, die je emotioneel onmogelijk onberoerd kan laten, maken je een kniesoor die daarop let.
Oude dorpjes, leuke huisjes(!), altijd weer met een kerkje als kern.
Velden zonnebloemen, kortom, genoeg om enigszins lyrisch te worden

Een camping, met alle bedrijvigheid is een wereldje op zich.
Zoveel mensen met verschillende gewoonten in diverse soorten.. maten(!)……’onze lieve Heer heeft vreemde kostgangers’.
Uit het feit dat er regelmatig raad, daad of materiaal aan je gevraagd wordt, kan worden afgeleid dat we inmiddels behoren tot oude rotten in de categorie ‘kamperen’.

Reizen leert je relativeren, letterlijk wat afstand nemen van dingen die je hoog zitten, verbreedt ook de persoonlijke horizon. Brengt (heel gezond) de arrogantie aan het wankelen dat wij degenen zijn met de wijsheid in pacht.

Roos
Week 34_ 22-08-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Kringloop

Een meisje kijkt mijmerend uit het raam, in prachtige kleuren van de ondergaande zon.
Ze draagt een mooie jurk, heeft een kapje op haar hoofd.
Waarom koos ze juist deze afbeelding, de vrouw die hier maanden, aan moet hebben gewerkt.
Welke periode van haar leven was ze er mee bezig, wat waren haar gedachten, verlangens toen ze dit schilderij borduurde? Leuk om over te fantaseren…
In ieder geval was er niemand van haar nageslacht die al dit werk naar waarde wist te schatten.
Ik vond het bij de kringloop, tussen andere borduurwerken en probeer er een tas van te maken. Helemaal uniek en superromantisch.
Daar kan geen nieuwe designtas tegenop. Bovendien lekker goedkoop.

De meeste mensen verzamelen in der loop der jaren steeds meer bezittingen, die later weer geloosd moeten. Wel een beetje triest…
Tot je laatste spullen naar de rommelmarkt of kringloop verdwijnen.
Oude spullen die nog goed bruikbaar zijn, zeggen me zoveel meer als moderne.
Hoewel ze niet kunnen praten, hebben ze een eigen verhaal, geschiedenis.
Je kunt er helemaal blij van worden als het lukt een oud kastje of stoeltje zelf mooi op te knappen. Snuffelen bij de kringloop, mn vriendin en ik kunnen er uren mee zoet zijn.
Meestal ben je niet eens naar iets specifiek op zoek en kom je opeens iets verrassends tegen.
.
Hoewel ik als nabestaande van een mij dierbaar persoon niet snel iets bij een kringloop zou brengen waar veel werkuren in zitten, is het te begrijpen dat dit gebeurd.
Schrijnender en erg onnadenkend is het met foto’s, zelfs hele trouwreportages die daar ook gewoon gedumpt worden. Soms staan zelfs de namen er nog bij !

Roos
Week 32_ 08-08-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Oma vertelt

“Ga nou niet liggen vallen”, riep mn moeder me menigmaal na door het geopende keukenraam als ik het pad afreed.
Vroeger (nog steeds wel een beetje) was ik niet zo handig, ‘clumsy’ in het engels.
Step, fiets of zelfs brommer, met wat voor voertuig ook, ik viel gegarandeerd een keer…
Hoewel nooit iets gebroken, waren er altijd pleisters…
Meerdere littekens op mn knieën, zijn de stille getuigen.

De tijd speelt een wreed spel en geeft geen dag terug.
Al voel je je van binnen nog hetzelfde, de spiegel vertelt harde werkelijkheid.
“De pijn om wat ik niet meer zien zal”
Mijn oude moeder heeft het wel eens over.
Ze denkt met weemoed aan dingen in de toekomst die ze niet meer mee zal maken.
Steeds meer leeftijdsgenoten vallen weg en wetend dat je aan je laatste levensjaren bezig bent, valt het leven met de bijbehorende ouderdomskwaaltjes niet mee.

Het is juist dan van levensbelang dat er iemand in je gelooft.
Ik weet zeker dat het levensverlengend werkt.
Het gevoel afgeschreven te zijn is funest.
Als niemand je meer nodig heeft, heb je reden dood te gaan.
Het domste wat je kan doen is oude mensen alles uit handen nemen.
Stimuleer ze zelf te (blijven) doen en prijzen als het lukt!

Verhalen van vroeger, mijn moeder mag ze graag vertellen.
Sommige kan ik wel dromen, maar soms zijn er niet eerder gehoorde dingen.
Eigenlijk bevatten ze een schat aan informatie, over lang vervlogen tijden.
Dus heb ik een cassetterecorder met bandje voor opname klaar staan, om e.e.a. later op schrift te stellen. Titel: ‘Oma vertelt’, ze vind het prachtig !
Verstandelijk is ze gelukkig nog helder, maar lopen gaat steeds moeilijker en is pijnlijk.
Vallen kan een ramp betekenen, want zelf overeind komen lukt dan niet meer.
Dus roep ik nu -op mijn beurt- regelmatig: “Denk erom NIET VALLEN !”

Roos
Week 30_ 25-07-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Flower Power

'Ieder mens is uniek.' Mee eens.
Maar soms met vette vraagtekens...
Uniek? Wat te denken van kuddedieren!
Kijk naar de jaarlijkse fiets- en wandelfestijnen
Speciaal georganiseerd, dus moeten we gaan ...
Gezellig op een kluitje de natuur in ...
Elk bijzonder beestje onderweg is 'm allang gesmeerd!
Fietsend in colonne, gaan we braaf met onze thermosfles een 3e bankje zoeken, als de eerste twee bezet zijn .
"Jan en Lena komen er helemaal voor hier naar toe, wat is zij trouwens verouderd hè! ...Die oudste zoon van hen, je weet wel die...gaat nu toch trouwen. En vorig jaar was Jaap ook nog van de partij, ach ja zo tragisch..."

Iedereen heeft nodig ergens bij te horen en we hebben allemaal zo onze voorkeur met wie we geassocieerd willen worden.
Soms is het aanpassen om geaccepteerd te worden.
Zolang je maar niet je eigen ik moet verstoppen tot je jezelf niet meer herkent...
Juist hier in deze met taboes doorspekte contreien kunnen mensen eenzaam zijn wanneer ze niet (meer) in het hun toegemeten vakje passen. Kun je een heel leven hetzelfde blijven?
Het lijkt veilig, maar pas op: zo'n vakje is vaak omheind met prikkeldraad...
In een feel-g ood blad stond: '90 procent van de mensen moet accepteren dat hun hart iets anders wenst dan de werkelijkheid dicteert.'
Lijkt me overdreven, maar de helft zou al te veel zijn.
Volgens Spreuken 13:12 kun je er ook ziek van worden...

Laatst op zo'n zeldzaam heerlijke midzomeravond, waarbij het zonde is te gaan slapen, waren we bij een bijzonder feestje. Een ontspannen sfeer met Ierse folk muziek, een vuurtje erbij. Veel 60er jaren kleding, een beetje flower power. Er waren jonge moeders met baby t/m oude grijsaards, alle leeftijden. Niemand lette op hoe je eruit zag..
Verrassend gemoedelijk en bevrijdend. Kunnen we niet een 2e flower power-tijd beginnen, een beetje voor overjarige hippies?
Roos
Week 27_05-07-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂

Kindje pesten

Een mooie dienst, 6 juni. Bevestiging / afscheid ambtsdragers.
Onder leiding van ds. Marianne Paas..
Het projectiescherm bewees ondersteunend mooi zijn nut.

Minder leuk was het voor de kleine kinderen.
Door de korte kinderwoorddienst waren ze lang in de kerkzaal.
En al duurde het dan geen anderhalf uur - al dan niet met een hoedje op - het was toch om medelijden mee te krijgen hoe ze zich geweld aan moesten doen om stil te blijven.
Deed een beetje denken aan mn eigen jeugd.
Het geworstel van de arme ouders en zelfs van de oma's - daar zijn oma's niet geschikt voor! - was ook heel herkenbaar.
Onnodig in deze tijd; zeker onnodig in de Ontmoetingskerk.
Jammer en het kon zo gemakkelijk anders met de kinderwoorddienst wat langer.
Want is het niet alles waard te voorkomen dat onze kinderen een hekel krijgen aan de kerk...


Gelukkig is dit in onze kerk slechts een incident, al snel gecompenseerd door een speciale kinderdienst.
Anders zou het niet moeilijk zijn begrip te krijgen voor ouders die de mening zijn toegedaan helemaal geen kerkelijke opvoeding te hoeven geven. Dopen is vaak ook niet nodig.
Het kind, zegt men, kan er later eventueel zelf voor kiezen.

Maar wordt een kind dan niet het belangrijkste in zijn leven onthouden?
Na de doop van mijn kinderen had ik iets van: 'Wat ze ook overhoop halen later in hun leven, dit kan niemand ze meer afnemen'.
Kinderen van nu worden heel beschermd opgevoed.
Gaan niet zwemmen zonder zwemdiploma, veelal niet fietsen zonder helmpje.
Zeker niet los in een auto.
Maar worden vaak wel zonder geloofsoverdracht - wat toch bedoeld is als een lifeline - het keiharde leven in gestuurd...
Hoe groot is de kans dat je gaat geloven in 'Iemand', slechts ter kennisgeving aangereikt...
Roos
Week 25_21-06-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Vriendschap, liefde en rozengeur

Ze bloeien weer, de ramblers, de mooiste rozen in de tuin.
Een oude Engelse soort en het meest bijzondere is dat ze geuren.
Want juist dat ontbreekt bij nieuwere soorten.
Steeds bij het langs lopen, worden de zintuigen gestreeld door een vleugje rozengeur.
Maar vanavond deed ik de verrassende ontdekking dat die geur stopt na zonsondergang.
Ze hebben dus zonnewarmte nodig om optimaal tot hun recht te komen.
Vergelijkbaar met mensen, die pas echt tot hun recht komen met de juiste personen in hun nabijheid…(waarbij zonneschijn zeker ook meehelpt).

Een van de grote verliezen in mijn leven was die van mn beste vriendin.
Na 25 jaar ! Hoewel allebei nog springlevend… zomaar voorbij…
Onafscheidelijk als tieners, hoefden we elkaar enkel aan te kijken om zelfs elkaars gedachten
te lezen.
Ik heb ongetwijfeld een bord voor mijn kop, want de precieze reden is me na jaren nog steeds niet duidelijk…
Het rouwproces (dat was er echt) is inmiddels voorbij, maar de wrange nasmaak blijft.
Gelukkig zijn er dierbare personen voor in de plaats gekomen, zeker zo waardevol.

‘Een vriend is iemand die: Je verleden begrijpt; je heden accepteert; en in je toekomst gelooft…’
Hij/zij weet wat er tussen de regels van jou leven te lezen staat. (Read between the lines).
Je kan samen janken of in een deuk liggen.
Wat je ook overhoop haalt in je leven, een echte vriend laat je nooit vallen.
Zal je waarschuwen, maar niet veroordelen of je vertrouwen schenden.
Iemand om bij te schuilen, ook als dingen mislopen door eigen stomme fouten.

Emotionele geborgenheid, is dat eigenlijk geen elementaire levensbehoefte?
Met de juiste liefdevolle perso(o)n(en) binnen bereik kan ieder mens stralen.
Misschien niet zo belangrijk als eten en drinken, maar wel het puntje op de i.
Maakt compleet. Want tenslotte, wat is de rambler roos zonder zijn heerlijke geur…

Roos
Week 23_06-06-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Jan de Wind

Waarom wordt de wind ‘Jan’ genoemd ?
Überhaupt onbegrijpelijk dat de wind een naam moet hebben, maar waarom niet Piet of Marco…

‘Wie moppert over het weer, die moppert tegen de Heer’
Aldus mn tante, die mijn eerste acht levensjaren bij ons in woonde.
Vrijgezel zijnde bemoeide ze zich onwillekeurig met onze opvoeding.
Heeft nog steeds zijn weerslag, want negatief doen over het weer geeft altijd een soort schuldgevoel. Zoals nu, met die wind.
Want het waait, al zeker een week.
En niet zomaar een klein beetje, maar vrij hard.
Ik hou niet van wind.
Een verkoelend briesje in de zomer, o.k., maar hier wordt ik er een beetje gek van.
De bejaarden waarbij ik werk zitten - uit angst voor kou vatten- al dagen binnen!

Wat is eigenlijk het nut ervan ? Zelfs knmi.nl kon dat niet echt verduidelijken.
Vroeger in de tijd van zeilschepen was wind essentieel, nu met windmolenenergie wordt er goed gebruik van gemaakt.
Maar de tuin doet het geen goed, de violen verfomfaaien en rozen krijgen luis voor ze bloeien.

Vreemd, die harde wind geeft dezelfde onrust in mijn hoofd, als een tijd doorbrengen met personen die almaar praten, druk doen over nietszeggende dingen.

In tegenstelling tot in de Bijbel, komt de wind daarin ter sprake, staan er veelal grootse dingen te gebeuren; zijn op een enkele uitzondering na, de mij bekende uitdrukkingen over wind vnl. negatief en benadrukken nietszeggendheid…
- Hoewel een ander verhaal, als er eentje dwars zit- (grapje)
‘Windbuilen- windeieren- storm in glas water.
Zo de wind waait, waait mn jasje, of te wel personen zonder eigen mening die met alle winden meewaaien.’

Maar eerlijk is eerlijk: ’s nachts in bed is het heerlijk slapen als de wind om het huis waait.
Al prefereer ik persoonlijk toch het geluid van een nachtelijk kikkerconcert !

Roos
Week 21_23-05-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Gezapig

Groot gelijk geef ik ze: Jongelui die eerst een jaartje gaan reizen of back-packen voor ze zichzelf in de ‘huisje-boompje-beestje-kindje’-boeien laten slaan en omringen met lief en leed en plicht. Die tijd kan niemand hen later meer afnemen!

Als ik ergens een hekel aan heb is het aan gezapigheid.
Een gezapig regentje is meestal dagvullend, terwijl een flinke stortbui vaak stralende zonneschijn tot gevolg heeft.

Gezapig is: zonder nadenken je leven laten verglijden op een allang verroeste rails van plichtsbesef en gewoonten.
Mensen van middelbare leeftijd; nog geen 6o jaar (en gezond) die maar alvast gelijkvloers gaan wonen! Of geprogrammeerde mensen -ze zijn er- die elke week op dezelfde dag, dezelfde dingen doen (Hallo, leven we nog ?).
Het hele huis moet wekelijks gesopt, ramen gezeemd, hoewel geen vuil te zien…

‘De groene schimmel van het plichtsbesef’ las ik ergens.
Als die oudere mevrouw, met handen inmiddels krom en erg pijnlijk…
Toch blijft ze dagelijks de aardappels schillen, want haar man is nooit gewend zoiets te doen.
(en is dus kas-ver-wend).
Hoewel de reclame anders wil doen geloven zijn meestal de vrouwen verantwoordelijk voor een gezonde dagelijkse maaltijd op tafel.
Gelukkig -voor de variatie- brandt er in mijn geval nog wel eens wat aan of er vliegt een pannenlap in de fik…

‘Try before you die’ Voor degenen die vinden in hun jeugd vrijheid gemist te hebben.
Er is een herkansing!
Regelmatig hoor je dat iemand van middelbare leeftijd, vaak alleen, alsnog een tijdje op zoek gaat naar de eigen grenzen en mogelijkheden.
De hiervoor benodigde ingrediënten zijn wel: een dosis lef en een stabiele thuissituatie met begrip en ruimte.
Maar het zal nooit zo onbezorgd zijn als op je 20e !

Roos
Week 19_09-05-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Beschermengelen?

Voor de slagerswinkel stond een jongen van een jaar of 12.
Hij viel op door zijn wat ongewone houding, maar het meest getroffen werd ik door de manier van kijken, zijn ogen. Alsof er ondragelijk leed op zijn schouders rustte.
Een kind hoort niet zo te kijken en eigenlijk zie dat tegenwoordig ook niet -bij ons.
Blij, vaak brutaal of boos, verveeld, verwend, soms verdrietig, maar niet zo; niet die wanhoop…
In tv beelden ja, in een ander deel van de wereld.

Degenen waar de jongen mee was, konden hem er niet toe bewegen de winkel in te komen. “Een moeilijk kind uit een probleemgezin,” hoorde ik ze vertellen.
Om de ouders te ontlasten logeerde hij af en toe een weekend bij hen.
Altijd aan de zijlijn

‘Al night -al day, angels watching over me’ zong het Ontmoetingskoor.
Beschermengelen - guardiun angels- er zijn mensen die zeker weten dat ze bestaan.
Wat lijkt me dat heerlijk, een privé engel - goed voor uren fantaseren – maar helaas lukt het me niet er echt in te geloven.
Dan zouden er, gezien de ellende die veel mensen doormaken, wel erg veel waardeloze exemplaren van zijn.
Het (willen) geloven in een beschermengel komt voort uit verlangen dat het leven fair/rechtvaardig is. Maar dat is het dus niet.
Mooi zondermeer, maar ook keihard en (vergeet het maar) er is niets wat je zomaar komt aanwaaien. Zeker niet bij een moeilijk kind uit een probleemgezin!

Maar wat ik geweldig vind is dat er ook in deze idioot hectische tijd, jonge gezinnen zijn die tijd, ruimte en stabiliteit hebben / maken voor deze kinderen.
Hen op deze manier hoop bieden…
Eigenlijk zijn dat echte guardiun angels !

Roos
Week 17_25-04-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Dank u wel

De verjaardagsvisite was nauwelijks de deur uit, of mn broer(tje) had het cadeautje al
gesloopt. Onweerstaanbare neiging de binnenkant te bekijken.
Sneu voor de gever, die het autootje of hijskraan voor hem had bedacht en gekocht.
Nog triester als het om een zelfgemaakt cadeau zou gaan

Wetenschappers zijn gefascineerd bezig alle materie van aarde en heelal nauwkeurig te onderzoeken...
Er gaan miljarden euro’s, plus een niet geringe hoeveelheid menselijke energie in om.
Ontegenzeggelijk reuze interessant en belangrijk.

Maar kan een nietig mensenbrein die hele ingenieuze kosmos ooit bevatten?

Waarschijnlijk erg simpel gedacht: Is dit alles niet bedoeld als een schitterend – erg veronachtzaamd – geschenk… Groter en mooier krijg je nooit meer!
Hier echt over nadenkend, ontstaat er vanzelf ruimte voor verwondering…
En misschien ook om vaker gewoon ‘dank U wel’ te zeggen …

Hetzelfde is van toepassing op diepgaande theologiestudies, welke juist onnodig ingewikkeld en hoogdrempelig kunnen maken.
Je kunt zo druk bezig zijn met analyseren en trachten te doorgronden dat het wonder van Pasen zomaar aan je voorbijgaat!

Roos
Week 15_11-04-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Hypocriet

3 kerken in ons dorp…
Zondags onderweg naar de kerk wordt over en weer vriendelijk gegroet.
Maar vroeger -aldus ervaringsdeskundigen- gunde men elkaar nauwelijks een blik waardig.

Luister naar oudere mensen, er zijn zoveel verhalen.
Afspelend te Noordeloos of elders in de Alblasserwaard.
En ook drama’s…vooral in de liefde !
Want: ….2 geloven op 1 kussen daar slaapt de duivel tussen‼
Nog laatst vertelde een mevrouw -onder tranen- hoe anders ze het nu zou doen.
En ja, Goddank, dat soort ellende is grotendeels verdwenen, al zijn we dankbaar als onze dochter niet met een moslim aan komt…

Maar vergis je niet… de echo hiervan is nog waarneembaar.
Nog altijd zijn er immer in de nek hijgende schuldgevoelens waardoor ons dagelijks leven wordt beïnvloed en bepaalt.
Was dit Calvijns bedoeling of …hebben wij dat ervan gemaakt?
Calvijn heeft voor het protestantisme onmisbaar, baanbrekend werk gedaan.
Maar heden ten dage kunnen we er m.i. niet zoveel meer mee.
Moge hij ruste in vrede.

‘….Bang voor de duivel en bang voor z’n wijf….’
Uit een oud liedje van Rob de Nijs, ik vond er nooit zoveel aan.
Toch schoot dit door me heen onderlaatst.
Altijd leuk om een jeugdvriend(in) tegen te komen, hoe ouder je wordt, hoe waardevoller.
Jammer, maar het kan zo tegenvallen.
Vaak zijn het mannen, jarenlang ’veilig’ getrouwd en meestal streng kerkelijk in het gelid…
Ze lijken wel een metamorfose te hebben ondergaan.
Ongelofelijk, alle leuke dingen en lol van vroeger zijn vergeten...
In gezelschap van hun echtgenote, zijn ze - met één oog op haar gericht- nog net bereid te groeten, maar vaker wordt je gewoon genegeerd !
Hoe hypocriet kan men zijn …

Te vaak nog wordt het ‘Wees niet bevreesd’ overschaduwt door (angst voor) het
‘Gij zult niet…’

Roos
Week 14_28-03-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Herinneringen met illustratie.

Zelden is er een dag waarop het continue regent,  maar soms lijkt grijs buiten de enige kleur. Zelfs auto’s, waarom kiezen zoveel mensen een grijze auto ?
Door omstandigheden tijdelijk minder mobiel, doe ik een aardig beroep op ’het kacheltje van binnen’.
Positief blijven, dagelijks kiezen voor hoop komt bij meerdere zonloze dagen uit m’n tenen.  
Verhuizen naar een land met het hele jaar door warme zonneschijn…
Leuk om over te fantaseren.
Maar…
De seizoenen met elk eigen karakteristieke kenmerken en weersomstandigheden zouden we op den duur zeker gaan missen.
En dat niet alleen, ook alles daarmee verweven, veelal onbewust geassocieerd.

Iedereen heeft jaarlijks terugkomende herinneringen.
Een specifiek bij dat jaargetijde horende lichtval of geur,  kan verrassende herkenning geven.  Ook geluiden: zingende vogels, kwakende kikkers…alles bij elkaar illustreert het de persoonlijke herinneringen.
Bij de lente hoort: een klein meisje, op haar knieën bij sneeuwklokjes: ‘ SST…straks gaan ze klingelen…’
Zwoele zomerdagen: de geur van hooi op het land,: geur van mn jeugd en ook…♥ 1e liefde.
In de winter herinneringen bij een opkomende zon boven wit bevroren weilanden, een zwaan met sneeuw op zn rug,  in het geheugen… gekerfd als in de stam van een boom.

Die immer terugkerende cyclus kun je als troost ervaren.
Te midden van zoveel wat voorbijgaat, herken je dingen als elementair bij jou leven horend.
Zelfs moeilijkere zaken die strijd kosten, kun je leren overgeven, accepteren.
Dat geeft rust en ook geduld. (En zoals mn moeder altijd zegt: “Geduld overwint alles”)
‘Als dit dan mijn leven is –  dan is dit mijn leven !’ …

Roos.
Week 12_14-03-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Lef

Wat een lef van Andries Knevel, zomaar er voor uitkomen dat hij niet meer gelooft in een zesdaags scheppingsverhaal. Zou het de EO veel leden kosten?

Het verbaast me, die kortzichtigheid van veel medechristenen.
Alsof je meteen atheïst bent als je denkt dat sommige dingen uit de Bijbel niet letterlijk te nemen zijn.
Zoals geleerd, worden we geacht de Here God lief te hebben met geheel ons hart, onze ziel EN ons verstand…
Er staat niet ‘steek je kop in het zand en geloof blindelings…’

Is het eigenlijk niet behoorlijk kleindenkend ?….
Waarom zou God de evolutie niet zelf uitgedacht en naar zijn hand gezet, dat is toch geniaal!
Hierin uitgezonderd de mens, geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis.
Bovendien het enige schepsel met een ziel en aangesteld als rentmeester.
(Wat een verantwoording).

Rest nog die zes dagen….
Staat niet ook in de Bijbel dat de tijdsberekening van God héél anders is als bij mensen ?
‘Want 1000 jaren zijn voor Hem als 1 dag...’

Roos
Week 9_28-02-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Leeftijdsdiscriminatie.

Alweer wat jaren geleden was er een superleuke film, waarvan de titel me helaas ontschoten.
Drie mannen in een bejaardenhuis krijgen genoeg van alle betutteling en gaan er vandoor, om eerst nog eens een tijdje leuke dingen te doen.
Bij terugkomst uiteraard doodop en ziek, maar die dagen kon niemand ze meer afnemen !

We doen allemaal mee aan leeftijdsdiscriminatie
Boven de 60 begint het al. Eerst komt de leeftijd, dan pas de persoon erachter.
“ De 65 jarige heer die en die”.Een oudere mevrouw is ‘dat vrouwtje’…
Oud; fijn als je het mag worden, maar HOE…?
Je moet er toch niet aan denken om, zoals veel ouderen, dagelijks- verdeeld in drie porties- minstens een dozijn pillen te moeten slikken, terwijl zelf vaak geen idee waarvoor…
Niet langer mobiel; uren voor het raam zitten, (nog net niet als een plant in grond gepoot).
Aan de zijlijn, tot ook de regie over het eigen leven uit handen genomen.

Gelukkig zijn er veel positief ingestelde ouderen, echt een voorbeeld.
Heel knap, hebben ze zich de kunst van het relativeren eigen gemaakt en gaan de uitdaging aan uit elke dag iets moois te halen. Blijven belangstellend toch midden in het leven.

Hoopgevend hierin zijn de her en der nieuw opgerichte ‘buurtzorg’organisaties;
Opgericht door keien van vrouwen!
Met als doel mensen zo lang mogelijk zelfstandig laten wonen en hiervoor goede ondersteunende, betaalbare zorg leveren.
Kleinschalig overzichtelijk, zonder tijd- en geldverslindende schijven.
De bureaucratie tot het minimum beperkt!

Achter de geraniums zitten is zo’n beetje de meest negatieve uitdrukking m.b.t. ouder worden.
Nu hoorde ik laatst de Engelse variant van deze uitdrukking: “ Behind the roses….”
En dat klinkt toch even anders….


Roos.
Week 7_14-02-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Tevreden…..m’Opa

Als kind wil je groot, volwassen zijn
Als oudere, later bejaard, idealiseer je de tijd dat je jong was.
Daar tussen in is dan de tijd om tevreden te zijn.
Tevredenheid; opvallend: Iets waar je in het begin heel blij mee bent, kan een week later alweer heel gewoon geworden zijn. Jammer!

96 jaar is hij geworden, mijn opa.
Als ik aan hem denk, zit hij met pet op in z’n stoel onder de koekoeksklok.
Onder die pet had hij mooi grijs haar, dat af en toe met groene zeep(!) gewassen werd…
Gemoedelijk, optimistisch, tevreden.
Een lijfspreuk van hem: “ niks zo goed voor een mens als hard werken”.
En dat deed hij, bijna tot het laatst, toen hij haast hij niet meer kon lopen.
Eerst als dagloner, later op zijn boerderijtje, vnl. buiten in de natuur.….
Hoewel nooit een horloge om, leidden oma en hij een zeer regelmatig leven.
Vroeg op, 12 uur eten, tukkie doen en ’s avonds weer vroeg naar bed.
Dat tukkie gebeurde ‘s zomers steevast in een kruiwagen met paardendeken in de paardenstal. Eenvoud is het kenmerk van het ware….
Hij had zo’n transportfiets, die je tegenwoordig weer ziet.
Reed vaak met een melkbus voorop en ik mocht er naast zitten !

‘Vergeet nooit dat het leven zelf een prachtig schouwspel is, waar je ook woont en alleen een dwaas jammert om zaken waar niets aan te veranderen valt’
Dit- door mij- tot spreuk verheven boekcitaat hangt in de keuken, maar de keren dat ik mezelf in die ‘dwaas’ herken zijn talloos.
Ik denk algauw: wie maakt uit of er aan ‘die zaken’ niets te veranderen valt, dat zullen we nog wel eens zien !.

‘Opa kan ik niet nog één keertje mee voorop de fiets ?’

Roos.
Week 5_31-01-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

‘Welcome to the rest of your life’

Deze tekst staat voorin mijn nieuwe 2009-agenda.
Mooi zo’n welkomsttekst, het heeft iets van: ‘ Wat ga je ermee doen?’

Heerlijk, de kerstboom heeft het veld geruimd. Ooit woonde ik een tijdje op een flat.
Een van de weinig leuke dingen daar was, na Kerst de kerstboom van 4-hoog naar beneden gooien !
De leegte in huis wordt opgevuld met bakjes voorjaarsbollen, die dagelijks verder in bloei komen en waarbij- gek genoeg- de knop (als belofte) me meer doet als de uitgekomen bloem.

Jammer, het dooit weer…..
De vorst maakt die; gewoonlijk moeizame donkere, regenachtige –niet om door te komen- januariweken tot een sprookje….
Tenminste eens echt winter, ijs en prachtig wit bevroren velden!
Terwijl je anders deze tijd het liefst een winterslaap houdt, zie je mensen opknappen.
Blije gezichten. Op het ijs is de sfeer kameraadschappelijk en gezellig.

Nog even en de vogels zingen weer- de koolmees nu al.
Straks wekt de voorjaarszon egels, kikkers en andere beestjes (ook sommige mensen ?) uit hun winterslaap.
Een tijdje terug (21 dec.) was de kortste dag van het jaar. De zon ging al om 16.30 u onder.
Dat betekent dus dat het vanaf die dag, elke morgen wat eerder en ’s avonds langer licht blijft!
 

Roos
Week 3_17-01-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Nieuwjaar – 365 dagen tijd…

Een nieuw jaar -als een onbeschreven blad- ligt voor ons.
Als een nieuw schrift, vroeger op school en je hebt de neiging heel netjes te ‘schrijven…’.
Een beetje spannend want binnen persoonlijke grenzen, bepaal jij wat er op dat blad komt. Een nieuw begin….. een uitdaging.
Hetgeen zeker geldt zeker voor ds. Janos, met Cora en de kinderen onderweg naar Ameland.
Ook bij deze, een heel goede tijd toegewenst jullie!

Goede voornemens zijn veelal onrealistisch, ik hecht er niet zoveel waarde aan.
Want ook in het nieuwe jaar neem je jezelf mee en omstandigheden veranderen zomaar niet.

Mooie diensten rondom het Kerstfeest in onze Ontmoetingskerk.
Waar het muzikaal jeugdige talent, het zanggroepje en saxofoonkwartet, zeker aan bijdroegen.

Een minpuntje: zondag tijdens de afscheiddienst dat ene lied.
Bedoeld als soort zegenbede, best mooi.
Maar om God te tutoyeren, met jij en jou aan te spreken, gaat me een beetje te ver.

Zeker waardevol was de gezamenlijke kerstzangavond dinsdag 23 dec. in de NH kerk, georganiseerd door de verenigingsraad. Goed voor de saamhorigheid !
Heerlijk toch om met elkaar te zingen.
Een avond die i.p.v. verschillen, de overeenkomsten benadrukt.
Een prima kerkelijk voornemen: Zo doorgaan, zoek overeenkomsten, samen doen !

Hoe zal straks aan het eind van het jaar, als het blad vol geschreven is, ons handschrift zijn, onleesbare hanenpoten ?

Hierbij toch één goed voornemen, tegelijk een soort oproep en wens:
Tijd nemen voor waardevolle dingen
Ga niet achteloos met mensen om; doe geen loze beloften.
Zo’n lullig excuus als ‘geen tijd’ houdt een keer op.
Onnadenkend kun je zo bezeren!

In mensen investeren, daar heeft geen kredietcrisis vat op.
En wedden dat het dat handschrift ook ten goede komt?.
Heel goede tijd gewenst !
Roos.
Week 1_02-01-2009

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Kerstverlichting;….. Nep?

Elk jaar opnieuw valt het me op: niet religieuze mensen, onkerkelijk hebben als eerste kerstversiering, lampjes en een kerstboom.
Soms al voor Sinterklaas zijn de ramen uitbundig versierd.
En dat blijft zo, zeker tot eind januari.

Omdat mijn vader’s mening was: ‘een kerstboom is iets uit den boze’, ben ik niet met boom en aanverwante versiering opgegroeid.
Hooguit een armetierig kaarsje, dat bij mijn broer pyromanische neigingen opriep en dus weer snel gedoofd werd…. helaas…..

Hoewel zelf inmiddels al jaren genietend van kerstboom en toebehoren, had m’n vader niet helemaal ongelijk. Het hele gedoe heeft niets met Kerstfeest te maken.
En ieder jaar wordt alles meer onecht, nep.
Het begon met kaarsen in de boom, die elektrisch werden (brandgevaar).
Nu worden jaarlijks meer kunstbomen aangeschaft.
Onbreekbare kerstballen zijn ook wel erg gemakkelijk….
Op 5 dec., zei een collega: ‘Ik kan niet kan wachten om m’n nieuwe kerstboom neer te zetten……. Een zwarte’…(Help). Je snapt ineens zo’n loze kreet als: ‘Xmas’.

Ieder creëert een eigen wereldje rondom kerst en het is heerlijk om je daar, afgeschermd van de harde buitenwereld, een maandje of wat door te laten verwarmen.
Bij ons thuis brandt deze tijd van het jaar elke avond de houtkachel.
(Als je daar aan gewend bent, is alle andere warmte eigenlijk nep.)

Er is niks mis met dat ‘kerstwereldje’, mits we ervoor waken hierin te blijven steken.
Dan kan de kerstverlichting, kerstverduistering worden.
En doen we de Regisseur van het Kerstfeest en daarmee onszelf zoveel tekort.
Of hebben we, net als bij echte kaarsen, angst ons te branden aan de realiteit van het echte Kerstfeest ?
De Kerstdagen zijn nu voorbij, maar ik wens u hierbij een gezond 2009 met zoveel echt Licht en warmte,…. dat alle kerstverlichting daar slechts een reflectie van is !


Roos.
                                                Week 52_27-12-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Levenskunst

Soms is-tie er zomaar, zo’n dag om vast te houden.
Opstaan en genieten van een mooie zonsopkomst
Er moet wel wat tijd zijn, veel haast is funest…
Al komen er donkere wolken met flinke regenbuien, echt deren doen ze niet.
Want steeds tussendoor, komt de zon weer tevoorschijn.
Herfstkleuren in een gouden lijst.
Zoveel dynamiek, je mag er zomaar deel van zijn, hoeft er alleen oog voor te hebben …
Wauw…ik leef !

De regen is te gebruiken om planten in te zetten en geloof me: je ziet ze herademen !

Elementaire voorwaarden zijn er wel voor zo’n superdag:
Harmonie met mijn kinderen -een mens is zo kwetsbaar in z’n kinderen- en andere dierbaren,
dichtbij of verder weg. Afstand scheidt slechts lichamen, niet de geesten.
Kortom, genoeg brandstof voor het kacheltje van binnen.

Op zo’n dag kan er om elke hoek een wondertje gebeuren!
Dan alsjeblieft geen mensen, die alles zo zeker weten:
‘Ieders lot ligt van te voren vast; Zó hoor je te leven, denken en voelen…’
Goed bedoeld vaak, maar zwart/ wit, rechtlijnig, veroordelend en vooral zonder fantasie.
(Zoals ik ook weiger te geloven in een ‘Heere die er behagen in heeft’ een kind - of iemand in de kracht van het leven- tot Zich te nemen..)

Dat waardeer ik trouwens zo in onze Ontmoetingskerk:
Er worden geen vermanende vingertjes geheven, ieder mag zichzelf zijn, krijgt ruimte!

Mensen hoop ontnemen is bijna misdadig.
Voor mij is iets pas zonder hoop, als ik het toesta dat te zijn.
Anders kan ik niet leven.

Morgen is alles ongetwijfeld weer alledaags, maar vandaag is nu.
Een superdag, compleet met in mn hoofd een mooi lied, hardnekkig verankerd als buffer.
Dat lied tilt me op, geeft ruimte.
Deze dag verhef ik tot levenskunst.

Roos
Week 50_12-12-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

De jacht

Eten en gegeten worden.
Sinds de oorsprong van de aarde, eet het ene schepsel het andere.
Simpel om in leven te blijven.
Aan het hoofd van de voedselketen, van Hogerhand daartoe aangesteld, staat de mens.
Aangezien ook die moet eten, worden dieren bejaagd door de mens.

De gewoonste zaak van de wereld. Eeuwenlang….
Tot men, door welvaart, dieren ging vermenselijken en het zielig werd ze te bejagen.

Jagers worden nogal eens uitgescholden, afgeschilderd als bruut.
Hoewel zelf geen jachtambities, ik hoop eigenlijk altijd dat het beest wegkomt, vind ik overdreven sentiment hierin erg kortzichtig.
Men vergeet wat een prachtig vrij leven het beest heeft gehad. (Scharrelvlees).

Onwetendheid speelt overigens ook een rol.
Voor men überhaupt mag jagen moet een pittige, dure opleiding gevolgd, waarbij veel geleerd wordt over te bejagen diersoorten.
Door het ‘jachtseizoen’ is jagen alleen toegestaan buiten de broed- en jongen tijd.
Elke streek heeft een Wildbeheereenheid (WBE), welke nauwlettend stand en welzijn van de dieren in de gaten houdt en de jacht zo nodig aanpast.

Bij een jachtverbod ontstaan vaak wantoestanden.
Kijk naar de wilde zwijnen (Veluwe) en ganzen.
Door grote overlast in het noorden des lands, vangt men ganzen massaal met netten om vervolgens te vergassen (!)….wat is beter ?

Met z’n allen houden we de bio-industrie in stand.
Dieren gefokt voor consumptie, geen bewegingsvrijheid, uitsluitend gericht op vleesproductie. Over bruten gesproken

We pretenderen natuurvriendelijk te zijn, maar juist de vervreemding groeit.
Leuke kinderfilms zoals Bambi, geven een vertekend beeld.
Kinderen hebben geen idee waar het vlees op hun bord vandaan komt
Met schoolexcursie naar een varkensfokkerij of kuikenslachterij, reuze leerzaam!
Maar geeft gegarandeerd naderhand drama’s aan de etenstafel…..
Voor het zgn.’tere kinderzieltje’ hoeven we het – gelet op de favoriete computergames van onze opgroeiende jeugd- overigens niet te laten.
Roos
Week 48_28-11-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Vadertje Tijd

Stel je voor: morgen wakker worden en opeens weer 18 zijn (met de kennis van nu).
Het zou zomaar kunnen, als ‘Vadertje Tijd’ zijn zandloper tussentijds even omdraait….. Vadertje Tijd: De personificatie van de tijd vanuit oude kunst.
Een oude man met een zandloper en zeis.

Wat ik allemaal anders ging doen, ga ik hier niet vertellen, maar reken maar dat ik weloverwogen te werk zou gaan.
Toch zou het niet gemakkelijk zijn, alles is zoveel hectischer geworden.
Want oud of niet, Vadertje Tijd is een tiran met toenemende macht.
Hij heeft ons allen als slaaf. Het begint al bij de geboorte.
Veel baby’s worden dagelijks voor dag en dauw bij de kinderopvang afgeleverd.
Jonge ouders, door de economie vaak gedwongen beiden productief te zijn.
En voor:’productief’ schijnt één uitleg voorhanden. Tijd is geld.

Elke nieuwe ‘tijdbesparende uitvinding’, brengt hogere eisen.
Hectiek is de prijs voor de welvaart

In de sportwereld is tijd zo mogelijk nog belangrijker.
Tienden van seconden maken het verschil tussen roem of vergetelheid.
(Is dit geen verdwazing?)

Op een bepaald moment, ga je inventariseren en komt tot de conclusie dat ‘TIJD’ te kostbaar is om dingen tegen je zin te doen.
Te snel wordt gezegd: ‘daar heb jij gemakkelijk tijd voor….’
Maar, hoewel er altijd dingen blijven, waar je niet onderuit wil / kan, heeft niemand het recht -behalve in arbeidsverband- over andermans tijd te beschikken!

Kwaliteitstijd moet je zelf creëren.
Vadertje Tijd is onverbiddelijk. Hij geeft echt geen dag terug…
Het is zaak op tijd vrede te sluiten met hem.
Stel dingen niet eindeloos uit…..
Regel wat belangrijk is;…maak die afspraak, zet in je agenda, al is het over 6 weken !
Onvermijdelijk loopt het zand door de zandloper.
En valt de zeis, is de jou toebedeelde tijd op…
Roos
Week 46_14-11-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

De kerfstok.

Werd in de middeleeuwen gebruikt toen velen nog niet konden lezen en schrijven.
Een stok, bestaand uit twee identieke stukken, waarin kerfjes kunnen worden gezet.
Als iemand schuld had, iets terug moest betalen.
De schuld was voldaan als het aantal kerfjes in beide stukken stok gelijk was .
Zou een vergelijkbaar systeem heden ten dage niet kunnen functioneren?
Uiteraard een soort digitale kerfstok…. Het lijkt me wel wat.
Ieder zo bij machte, de eigen dingen –ook niet materiële - die niet door de beugel kunnen,
met een goede daad weer in evenwicht brengen, recht te zetten.
.
Soms vind ik het jammer niet katholiek te zijn grootgebracht.
Katholieke mensen staan veelal gemakkelijker en vrolijker in het leven.
Niet zo verwonderlijk….
Door geloof in‘de biecht’, zijn er steeds mazen in de wet te vinden.
Er is altijd wel een uitweg. Wij protestanten zijn veel serieuzer.
Wij hebben geleerd dat er geen mazen zijn in de wet. Het is alles of niets…..

Toch kan het idee van de kerfstok nog bruikbaar zijn.
Met name voor degenen die er het ‘meest op hebben staan’ : gedetineerden.
Biedt de ongevaarlijke onder hen de mogelijkheid dienstverlenend bezig te zijn.
Prima voor herstel van het zelfrespect !
Druk bezette mensen (wie is dat niet) en ouderen, kunnen voor een gering bedrag iemand in huren.
Zo wordt het voor iedereen mogelijk lastige tijdrovende klusjes uit te besteden.

Lucratief idee: een uitzendbureau starten en zo vraag en aanbod bij elkaar brengen.

Vanzelfsprekend mogen de geselecteerde gegadigden niet vluchtgevaarlijk zijn.
Anders krijgen we met zo’n kogel aan het been tòch weer middeleeuwse toestanden.
Roos.

Week 44_31-10-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Eigen nest

Er zijn veel vogelsoorten.
Elk met behalve eigen specifieke uiterlijke kenmerken en zang, ook unieke nestbouw.
Een goede ornitholoog ziet aan een verlaten vogelnest van welke soort dit afkomstig is.
Heel bijzonder die verscheidenheid.
Wat dat betreft is het bij mensen vaak eenheidsworst.
Huizen in seriematige woningbouw kunnen er zo saai uitzien.
Het lijkt gemaakt om te gaan vervelen !
Toch kan het juist dáár uitdaging zijn een ‘eigen stempel’ op je huis te zetten.

Het ‘huizen kijken’ is er bij mij een beetje met de paplepel ingegoten.
Als kind nam m’n moeder ons tijdens de zondagmiddag wandeling soms mee naar een bouw in de buurt. De hekken schoven we, lekker illegaal, opzij en bekeken met haar de indeling van woningen in aanbouw.

Een oud(er) huis is zoveel interessanter. Het heeft geschiedenis, een eigen geest.
Vreselijk nieuwsgierig naar de inrichting, wil ik dolgraag binnen kijken.
Maar eenmaal binnen, van alles veranderen. …
Een oud huis verbouwen moet met respect, het is gemakkelijk te verknoeien.
Neem de tijd, laat de sfeer op je inwerken, luister er naar. De ideeën komen dan vanzelf.
En…laat die schoorsteen zitten, er gaat niets boven een houtvuurtje in de winter !

‘A Vendre’: Het leukst is een verlaten huis of boerderijtje, tijdens een vakantiewandeling in Frankrijk. Extra spannend met een onafgesloten achterdeurtje…..

Heel boeiend ook hoe een huis bij de bewoner kan passen.
Ik beweer vaak -een rare theorie- aan het raam vitrage/vensterbank van een huis, leeftijd en karakter van de bewoners te kunnen zien: bijv. introvert of extravert.
Zou het niet leuk zijn als we -net als vogels- ieder ons eigen huis konden ontwerpen en bouwen ?
Er verrezen de vreemdste bouwwerken, maar vast een stuk gezelliger….

Roos
Week 41_17-10-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Aartsvaders
Ze hadden het zo slecht niet, de aartsvaders uit de bijbel: Abraham, Izak en Jacob.
Rijke herdersvorsten, die het grootste gedeelte van hun leven met heel hun hebben
en houwen - vrouwen, bijvrouwen, kinderen - alles wat hun lief was: tezamen met hun vee, een stoet knechten en bedienden, meerdere landen door trokken.
Als nomaden, altijd op zoek naar vruchtbare plaatsen.

    Vakantie – reizen. Op de kaart een land(streek), plaats uitzoeken en erheen.
    Als je er dan echt bent, is dat geweldig! Na een paar dagen, weer verder ‘over
    gindse heuvel, achter de horizon’ Regelmatig contact met degenen die me lief zijn,
    dagelijks een stuk lopen en (columns) schrijven,… Ik zou er oud mee kunnen worden.
    Altijd de zon achterna !

Terug naar de aartsvaders,
Worden geëerd, vaak als voorbeeld gesteld en in veel psalmen bezongen.
In kerkdiensten soms afgeschilderd als soort heiligen.
Toch was niets menselijks hen vreemd…..
Ik denk dat juist in dat gewone menselijke het bijzondere schuilt.
Zoveel was het niet wat hen onderscheidde van hun tijdgenoten.

Het verschil kwam niet van hen, maar van God.
Hij zette hen apart, had een plan met hen.
Natuurlijk, het meest opmerkelijk was hun geloof en vertrouwen
Maar was dat echt zo bijzonder? Ze wisten zich in elk geval verzekerd van Gods
nabijheid en hulp.
Rechtstreeks toegezegd!  Meerdere malen…. (Wie zou dat nu niet willen).

Misschien oneerbiedig, maar ik denk dat veel plichtsgetrouwe hardwerkende
huisvaders in deze hectische tijd met alle eisen, verplichtingen en stress,
het moeilijker hebben!
Het is heel goed voor te stellen dat er door hen met enige jaloezie wordt gekeken
naar die Patriarchen van eeuwen geleden !

Roos
Week 39_03-10-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Verdriet

Jammer dat het niet kan. Een inenting tegen verdriet.
Opgenomen in het vaccinatieprogramma voor kinderen.
Er vormen zich antistoffen, waardoor verdriet, onvermijdelijk in ieders leven, minder pijn doet, beter te verdragen is. Je wordt minder kwetsbaar.
Een kind dat op jonge leeftijd met veel verdriet in aanraking komt raakt beschadigd.
Te vergelijken met een roos in de tuin, die net uit de knop een striemende bui te verduren krijgt. Niet meer zo gaaf, er zitten bruine plekjes op.
Echt herstel lukt niet meer.

Al is er verdriet wat je kan zien aankomen, zoals het verlies van een dierbaar persoon na ziekte, jezelf erop voorbereiden is bijna onmogelijk.
Groot verdriet komt meestal onverwacht.
Het kan zo heftig zijn, dat je krom loopt omdat je hele lichaam pijn doet.

Een echte dooddoener, maar tijd is genadig, haalt scherpe kantjes eraf.
Toch wordt men nooit meer dezelfde.
Het euforisch gevoel van onaantastbaarheid is verdwenen.
Verdriet krijgt een plaatsje en blijft als een stille metgezel altijd bij je.
Je kunt uit zelfbescherming voor de rest van je leven een schild om je heen vormen.
En daarin zijn vele soorten.

Toch is een mens wonderlijk veerkrachtig, zeker jongeren.
Bij ouderen is het moeilijker, soms blijft men ‘steken in het verdriet’.
Het valt niet mee energie te vinden voor een andere levensinvulling.

Het lijkt me heerlijk als een vaccinatie mogelijk zou zijn!
Helaas zit dat er niet in….
Het leven is keihard. Je kunt er emotioneel door beschadigen.
Maar ik heb ook ervaren dat -behalve het geloof en de ‘jou dierbare mensen’-
ook de natuur ingrediënten aanreikt voor troost, verzachting en vormen van genezing

Roos
Week 38_29-09-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

John Denver gevoel

Heftige periode: Puberteit. Je leeft intens.  Veel van nu is er nog naar te herleiden.
Een jaar of 13, 14…. De enige radio in huis, in de keuken op een plankje.
‘Philips’, met draaiknoppen. Eenmaal ontdekt waar radio Veronica,  ging die aan zodra de kans zich voordeed. Al gauw -voor mij- tot verboden zender verklaard, dus nog aantrekkelijker!
Wel een gedoe, goede ontvangst lukte alleen met een ijzerdraadje.
Heerlijk  die muziek. Alle emoties verwoord.  Al was het niet helemaal mijn favoriet, toch kon ik John Denver ook waarderen, als muzikale oase. (helaas is hij inmiddels verongelukt)

Later, net moeder en belijdenis gedaan, draaide ik zijn muziek bijna dagelijks.
De teksten spraken me erg aan. Zo was het leven dat ik wilde leiden….  
Idealistisch en dogmatisch, dacht ik aardig te weten hoe het leven, geloof en kerk, in elkaar
stak.
Zoals ook nu jonge mensen, evangelisch, principieel. En zo druk met alles goed te doen.

 Héél knap, maar waarschijnlijk te goed om een levenlang vol te houden….
De stelling ‘hoe ouder hoe wijzer’ vind ik moeilijk te onderschrijven.
Eerder: hoe ouder, hoe minder ik weet……
Veel dogma’s inmiddels gesneuveld. Daarvoor in de plaats verschijnen aardig wat vraagtekens.
Of zou daarin juist de wijsheid schuilen?

De John Denver teksten dacht ik ontgroeid te zijn, vond ze een beetje simpel …..

 Maar op vakantie in de bergen,  liep ik ineens die liedjes weer te zingen.
De ongerepte natuur, de rust, riep associaties op aan die bijna vergeten songteksten.
Nostalgie dus. ‘En’, besloot ik, ‘er is niks mis mee!’. Het voelt als teruggevonden.

 ‘Annie’s song ’is nog steeds een van de mooiste liefdesliedjes !

Of  dit ; is het niet heerlijk als je het mee kan zingen:
‘There’s a Spirit to guide me, a light that shine’s for me
 My life is worth to living, I don’t need to see the end…..’.

Roos
Week 36_12-09-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Spreken is zilver, zwijgen goud ?……

In eerste instantie helemaal mee eens.
Verbazend hoeveel mensen kunnen praten, zonder iets te zeggen.
Iets zinnigs welteverstaan. Praten maar door. …je wordt er doodmoe van !
Triest, dat degenen die het meest praten uitblinken in nietszeggendheid.

Toch, ontstaan misverstanden en ruzies veelal juist door niet praten..
In elke relatie is praten essentieel.
Zeggen wat je bedoeld kan veel verdriet voorkomen.
Iedereen heeft een basisuitrusting familieleden en vrienden om zich heen,
(denk bijv. aan verjaardagen). Nieuwe mensen komen er niet snel bij.
Personen voor een leuk praatje zijn er altijd, maar dat blijft oppervlakkig.

Maar soms ontmoet je iemand waarbij het bijzonder is.
Er is (h)erkenning, acceptatie, het voelt vertrouwd, je wordt er blij van..
Zielsverwantschap komt sporadisch voor, dat wil je vasthouden, niet meer missen.
Als aanvulling, een cadeautje in elkaars leven.

Op mensen jou dierbaar, moet je zuinig zijn.
Het is belangrijk te blijven investeren, ga er niet te vanzelf sprekend mee om.
Echter:… hoe groter de investering, des te grotere kwetsbaarheid…..

Vrienden kies je zelf, (schoon)familie niet. Advies voor moeders met zonen:
Wees superaardig voor hun vriendinnetjes! Voor je het weet heb je een schoondochter.. …
O wee …als je niet met haar overweg kunt…..Je trekt aan het kortste eind.
Gevolg: zoon zie je zelden en latere kleinkinderen ook niet!

Onenigheid binnen families komt vaak voor.
Ruzie tussen broers en zussen, het is zo primitief !
Vaak is moeder, de samenbindende factor, overleden.
Een misverstand of verkeerd woord wordt oorzaak van desinteresse en vervreemding.
(Maar goed dat moeder het niet meer weet!)

In Bijbelse tijden waren al soortgelijke problemen.
Denk aan die psalm, 133 o.b.- hoe was het ook weer?-:
‘Ziet hoe goed, hoe lieflijk is ’t als zonen, van ’t zelfde huis als broeders samen wonen….’ en iets met ‘als de welriekende baard van Hogepriester Aäron…’

Roos
Week 35_29-08-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Zomervakantie

Onderweg
Stromende regen
Overgaand in buien
Zelfs onweer
Gaandeweg meer zon

Rivieren, snelstromend - in
Meren – kan het blauwer …?
Ruïne op bergtop
Wijngaarden, zonovergoten
Velden vol goud :
‘Zonnebloemen, graan, hooirollen’ (niet vacuümvers)

Ontbijt in de zon
Lopen, deel uit maken van…..
Bergen majestueus
Gletsjer; eens kruiend - nu smeltend ijs
Waterval
Bruisende beek – water drinkbaar!
Lucht zo louterend
Bergweiden, bloemen - kleurenpracht
Koeienbellen

Dorpjes, elk huis uniek
Rust, bijna onwerkelijk
Geur van hout- alom
Witte kapel - kaarsje branden
Avond…. sterrenhemel zo wijds…

(Alles een getuigenis, van meer dan aards geheimenis…)
Roos
Week 33_15-08-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Loesje

Loesje de kip verzorgt liefdevol haar kuikens en huishouden.
Hoewel niet echt ontevreden vindt ze het toch saai…elke dag hetzelfde.
Maar op een dag……… Ze gaat boodschappen doen. Onderweg opeens noodweer !
Grote schrik… een rukwind …ze wordt met haar paraplu de lucht in getild . ….
Eigenlijk gaat het best lekker…..
Maar dan begeeft de paraplu het, ze valt als een baksteen.
Angstig klappert ze met haar vleugels en ontdekt dat ze kan vliegen, helemaal zelf…….!
Sindsdien staat ze ’s morgens op zodra de haan kraait, maakt vrolijk haar huis aan kant en gaat lekker vliegen.

Heerlijk , zo’n kinderboek!
Ik heb m’n kinderen voorgelezen tot ze echt niet meer wilden luisteren.
Iedereen heeft zo wel iets ontdekt waar hij graag mee bezig is .
Een talent (kerkthema). Iets waar je je ei in kwijt kan, oftewel eigen vleugels. (Loesje)
Het kan van alles zijn, tuinieren, , accordeon spelen, sporten of oude brommers opknappen. Fantastisch zoals mensen er helemaal in op kunnen gaan !
Soms extreem, zoals die oranjefan met een grasmat in z’n huiskamer.
Hoe minder uitdaging men heeft in zijn werk, des te belangrijker een hobby.

Ook preventief tegen een midlifecrises.
‘Wat verwacht ik verder van het leven, wie heeft mij nog nodig….’
Sommige echtparen, uit het arbeidsproces, leveren hun ‘ ik ‘ als het ware in voor ‘wij’..
Ze doen voortaan alles samen, huis schoonmaken, op visite, de boodschappen.
Samen fietsen is gezellig, maar in dezelfde outfit en hetzelfde (grijze) kapsel ?
Wie is wie van achteren ?

Geweldig grootouder worden! Maar er zijn vrouwen die zich er helemaal ‘op storten’.
Zijn er zo intensief mee bezig, het lijkt of het eigen leven ophoud, men leeft alleen nog voor de (klein)kinderen.

Mijn vleugels zijn m’n fantasie, waarmee ik probeer de altijd door mijn hoofd buitelende woorden en zinnen, zo aan elkaar te rijgen, dat ze herkenning oproepen, een glimlach….
en soms misschien iemands hart bereiken…….
Roos.
Week 30_25-07-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Koeien
Erg leuk, opgroeien op een boerderij, maar eenmaal puber, had ik er weinig mee op.
Vond het maar stinken met die koeien.
En omdat m’n moeder veel tijd in de stal doorbracht, ook ongezellig.

Hoewel nooit ambitie boerin te worden, heb ik ontdekt dat het voor mijn algeheel welbevinden toch belangrijk is koeien in de buurt te hebben.
Er gaat rust uit van koeien. Hoewel ze ook uitgelaten kunnen zijn, met name na de winter voor ’t eerst weer buiten, blijft een koe over het algemeen haar eigen onverstoorbare ik.
(Om jaloers op te worden).

Wonend op een van de mooiste plekjes ter wereld – Noordeloos uiteraard –
is het ’s zomers extra genieten, we zien ze zo uit het raam in de wei lopen ...
Luxe genieten, want zo heb ik wel de lusten, maar niet de lasten !
(afgezien van drijfmestodeur).
Met vakantie, waar ook op deze aardbol, duurt het hooguit een dag of wat, of ik ga op zoek naar koeien. En, omdat we niet zo van steden houden,  zijn ze altijd wel ergens te  vinden…soms hoef je alleen op de lucht af te gaan.
Een van de redenen om nooit een cruise te willen maken, is het feit dat er dan absoluut geen koe te vinden is.
Het is begrijpelijk dat in de moderne veehouderij de horens het veld moesten ruimen.
Toch is een authentieke koe met horens veruit het mooist. Je mist iets, het is een beetje komisch, zeker met die rare gele oorlabels.

Ondanks het stuk hierboven, lust ik graag biefstuk.
Als door verkrijging hiervan het koe-waardig bestaan maar niet het geding komt.
Dat houdt voor mij echt op als het beest zonodig 3 x per dag gemolken moet worden en  niet meer naar buiten mag.
Het is schandalig dat wij –als rentmeesters- door ons consumptiegedrag een dusdanig wanbeleid voeren - denk ook aan de varkensflats !! - dat een dierwaardig bestaan niet meer mogelijk is.
Roos
Week 29_18-07-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Midzomer

Midzomeravond :.
Inslapen bij een kikkerconcert,  geur van hooi….

Midzomerochtend: (zondag)
Ontwaken als de zon zich spiegelt in talloze dauwdruppels op de rozen.

Nog in nachthemd naar buiten
Op blote voeten in het gras, plukken  -omzichtig voor bijen- van takjes lavendel.
Realiseren, beseffen hoe bijzonder….
Willen vasthouden …
Opslaan..
Reservedepôt
Als een schild
Piekeren: ‘ hoe dit vasthouden…’
Tòch weer piekeren… zo dom !

Niet vergeten te genieten, dit moment,  hier en nu . 
Roos.

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Psalmen

In de Ontmoetingskerk wordt veel en goed gezongen.
Menig gastpredikant stak de loftrompet over onze zangkwaliteiten.
Iets om trots op te zijn.
Bovendien: ‘Zingen is twee keer bidden’….(toch?)
Het is trouwens  verbazend wat ‘zingen’ met  je kan doen…
Soms hoor ik mezelf vol overgave woorden zingen, die ik, er over nadenkend, op z’n minst toch wel discutabel vind !..... en word er nog blij van ook !
Het gebeurt gewoon ondanks mezelf !

De psalmen,…wie is er niet groot mee geworden. Iedere maandagmorgen op school psalm opzeggen. Geen idee wat die grote woorden betekenden., maar het werd erin gestampt.
Het werkt uitstekend:  wat je als kind leert blijft je hele leven opgeslagen.
Demente ouderen zingen oude psalmen  nog feilloos mee.
Uiteraard oude berijming, dus of de inhoud helemaal begrepen is ?

Een kerkdienst zonder psalmen,  vind ik getuigen van geestelijke armoe.
Eeuwenoude Bijbelse liederen,  in het oudtestamentische Israël al gezongen.
Heel waardevol als een kerkdienst begint met een psalm.
Aan het begin van de dienst eerst terug naar basis en oorsprong, als verbinding met het voorgeslacht,  mensen die vóór ons leefden en geloofden
Ik voel me dan ook verbonden met mijn overleden vader, die hierboven ongetwijfeld uit volle borst meezingt !
Hij en ik zaten helaas niet altijd ‘op dezelfde golflengte’, maar met het zingen van een psalm  voel ik hem dichtbij. De psalmen waren ‘zijn alles’!

Sommige psalmen blijven actueel. Je vindt er de worsteling van het echte leven in terug.
Want geloven lijkt soms een kabbelend beekje, waarbij je gezapig achterover kunt leunen.
Maar als je de strijd van die psalmen aan den lijve ondervindt door ziekte, verlies of een ander verdriet merk je dat geloven eigenlijk een werkwoord is.
Je kunt je ertegen afzetten en gigantisch mee worstelen.  
Maar…wonderlijk, uiteindelijk wordt je er door vastgehouden en is het je veilige haven.
Roos

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

De zon

Werd in de oudheid aanbeden als een God-heid
Is zelfs nu nog heel begrijpelijk, want wàt zijn wij zonder de zon.
We kunnen er reikhalzend naar uit zien! Laat de zon maar een dag of wat verstek gaan
worden we al somberder. En wanneer na zo’n eindeloos- lijkende- grijze- druil- winter eindelijk de lente losbarst;  want dat is wat er gebeurd: na een aarzelend begin, barst de lente letterlijk los –  we komen zintuigen te kort -;  is het net of het licht aangedaan wordt.
We kruipen verdwaast knipperend tegen het zonlicht met z’n allen uit onze molshoop…

Mijn genen bevatten onmiskenbaar een flink aantal oplaadbare zonnecellen, want met zonneschijn, stijgt het energiegehalte met sprongen.
De zon is troostvol, alles ziet er anders uit…
(‘zelfs de buurvrouw wordt een mooie meid’- André van Duin) ..
Van de 12 maanden brengen we er bijna 8 noodgedwongen binnenshuis door.
Simpelweg omdat het buiten te koud is.
Jammer dat het niet andersom is: 4 maanden binnen en 8 buiten.
Ik denk dat we dan een ander soort mensen waren.
In de zomer is iedereen socialer, we hebben meer tijd en aandacht voor elkaar.
De zon ontwapend, maakt mensen spontaner.  Helaas is dit hier van korte duur.
Frappant hoe het  klimaat de zogeheten ‘landsaard’ vormt
Landen waar de zon vaak schijnt zijn mensen van nature toegankelijker, staan meer relaxt, gastvrij en vriendelijk in het leven. Een tijdje te gast daar, met vakantie, ga je er vanzelf  wat van overnemen.  En verlegd zo, door de grens te overschrijden ook je eigen grenzen.
En bent letterlijk grensoverschrijdend bezig.  Eenmaal weer thuis, neem je je voor het vol te houden, maar dat is na twee dagen alweer vergeten.
En komt de herfst, met stormen en buien…….
Trekken we ons, als geschrokken van eigen spontaniteit,  snel weer terug ….
Ieder in- de eigen- veilige –  liefst omheinde – molshoop!
Roos.

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

De but’s en if’s

Ik zou zo graag, maar wat …als…. ‘k Vind mijn leven vaak zo saai.. Maar ben zo bang voor avontuur… ‘k Heb ook vaak zo’n last van kou Maar wat als ik me brand aan ’t vuur ‘k Kan soms zo verlangen naar de zon Maar in de schaduw verbrand ik niet… ‘k Zou met vakantie willen, maar krijg ongetwijfeld heimwee En wat als ik niet slapen kan…en help, een vreemde taal.

Maar als je nooit een risico durft te nemen, gebeurt er ook niets met je

Er zijn mensen die alleen in zwart of wit denken. Niet ziende dat de mooiste kleuren zich daar juist tussenin bevinden doen ze zichzelf echt te kort. Houden zich, vaak uit angst voor het onbekende, krampachtig vast aan de aan zichzelf en door de omgeving opgelegde regels en beperkingen. Omwille van goede naam en fatsoen - ook geloof en kerk- worden er (nog steeds) dierbare vriendschappen verbroken … En dromen (juist bedoeld om te koesteren) worden –eenmaal ingehaald door de realiteit, zomaar…. - lijdzaam en fantasieloos- opgegeven…...Zo zonde!! Onderuitgezakt, met een buikje van voldaanheid, laat men het leven over zich komen. En dan maar hopen dat het het waard is,….…blijkt te zijn…later.
Een overleden tante van mij, liet een dagboek na.. De maatschappelijke ladder een aardig stuk beklommen, was moraal, eer en fatsoen een hoogste goed. Triest dat nu blijkt dat ze mede daardoor altijd alleen bleef en haar leven gekenmerkt werd door verdriet.… De rollator-gerechtigde-leeftijd bereikt hebbend (als we er nog zijn) wordt je lichaam als het ware je eigen harnas. De kans is groot dat we in een verzorgingshuis terecht komen. Daar zijn de voornaamste gespreksonderwerpen: ‘vroeger’, ’kwaaltjes en ziekten’, ‘kinderbezoek in de weekends’…’het weer’…. ‘het eten’ en …..’BINGO!’ Een uitspraak van Maarten Luther King : “De grootste tragedie is niet jong te sterven, maar de leeftijd van 75 jaar te bereiken zonder ooit echt geleefd te hebben”.
Roos.
Week 22_23-05-2008  

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

‘Kuisen en met bezemen keren…’

Ze heeft een lief gezicht, draagt een lange rok, een mutsje op haar hoofd en ze schilt een appel
Het beeldje staat bij ons boven en stelt een oud vrouwtje voor.
Afkomstig van oma, die alweer zo’n tien jaar geleden overleden is.
Voor mij ìs dat beeldje ook oma, zoals ik me haar herinner. Welleswaar niet exact in die kleding, maar altijd druk bezig in en om huis en (groente) tuin. Toegewijd aan de (klein) kinderen, aan opa (ze was echt de vrouw van…) en de kerk.
Het was er gezellig en oma maakte altijd tijd voor je, maar de grote schoonmaak elk jaar was heilig. Letterlijk alles kreeg een beurt. Zelfs de handwerkjes, vroeger op de huishoudschool gemaakt werden jaarlijks gewassen!
Ik zag het altijd als een absurd gebeuren, zonde van de tijd.

Een zekere leeftijd bereikt hebbend, wordt je geacht enige wijsheid te bezitten….en zo heb ik in de loop der jaren ontdekt dat het helemaal zo gek niet was.
Het is goed voor een mens schoon te maken, opruiming te houden, bij voorkeur in het voorjaar.
Je huis ‘met bezemen keren’ en ordenen, het muffe stoffige wegdoen.
Het heeft nl. een niet te onderschatten positief effect op onze psyche !
Tegelijk met het ‘kuisen’ van het huis, wordt ook het hoofd -de geest- ‘gekuist’.
Een probaat middel tegen neerslachtigheid, echt aan te bevelen!
Misschien kan zo nu en dan een dag flink boenen in bepaalde gevallen zelfs antidepressiva voorkomen.
Een van de redenen dat er in oma’s tijd zelden sprake van was……?.

Poetsen en boenen is niet echt mijn hobby en voor een echt grote ’oma-schoonmaak’ ontbreken tijd en zin. Maar ik bezig wel een favoriet motto:
‘Begin nooit de dag in de bende van gisteren’.
Want je kan knap sacherijnig worden als ‘s morgens vroeg de troep van de vorige avond (of de hele vaat) nog op het aanrecht staat!
En- ook goed voor de psyche-: de was gaat niet in die suffe droger, maar wappert als het effe kan buiten!
Roos.
Week 17_25-04-2008  

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

‘Paas-madelief’.

Er leeft iets ergens diep in mij
In ’t Engels heet dat ‘it’.
Ik voel dat ik véél méér ben
dan dat lijf waar ik in zit.

Er is véél méér dan ademen
véél méér dan dun of dik
Soms voel ik het héél duidelijk,
ik ben véél méér dan ….ik.             (Toon Hermans)

Identiteit, je eigen wereldje vanbinnen, hetgeen jij tot jou maakt.
Je kan je er in terug trekken, lekker onbereikbaar.
Behalve degene(n) die je er in toelaat kan niemand je echt kwetsen.

‘Gelukkig zijn’ heeft denk ik alles te maken met harmonie tussen je binnenwereld en de leefwereld om je heen. Of je één geheel kunt zijn.
Mag zijn wie je bent .
Ik weet zeker dat dit voor veel mensen - om wat voor reden dan ook- niet mogelijk is.
Dat is verdrietig. Het kan heel onveilig voelen, of verstikkend.
Alsof je een beetje dood gaat vanbinnen.
……
Maar nu Pasen….. Heel toepasselijk altijd in het voorjaar, het mooiste seizoen.
De zon schijnt uitbundiger, eindelijk niet meer zo stikdonker ’s morgens vroeg.
Overal nieuw leven, alles groeit. Als een belofte, zichtbaar in de natuur.
Inmiddels zijn ze er weer volop, maar het 1e madeliefje dat ik zag dit jaar, bloeide in een stukje platgetrapte bagger!. Pasen en lente, het hoort bij elkaar.
We geloven in de boodschap van Pasen. En die is zo groots, voor een simpel mensje niet te bevatten. Het overstijgt, mijlenver onze krampachtige pietluttigheid !
Doordat met Pasen het meest absurde werkelijkheid werd, is er nooit meer iets (wat dan ook) echt zonder hoop.
En juist die hoop overbrugt en geeft je ruimte een heel persoon te zijn of - worden.
Volgens mij is het de bedoeling is dat we leven, echt leven tot in de toppen van onze vingers!
Roos.
Week 12_21-03-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

God in de natuur?

‘Voor sommige gevoelens zijn er geen woorden, maar je herkent ze in de opkomende zon boven witbevroren weilanden’
Dit schreef ik eens aan iemand mij zeer dierbaar. Ik denk dat het zien van zulke prachtige beelden als bijv. die berijpte bomen enige tijd geleden, iets kan oproepen dat uitstijgt boven alles wat in woorden te vatten is.
“Laat mij maar een eind lopen op zondagmorgen, dan vind ik meer van God als in een kerk, met al die mensen”. Een uitspraak die nogal eens te horen is….
Veel mensen voelen zich zo teleurgesteld in de kerk, of in mede (kerk)mensen dat ze besluiten niet, of bijna niet meer te gaan.
En ja, je kan je door mensen op een ongelofelijke manier in de steek gelaten voelen en ik weet, het doet zo’n pijn !
Het zien van majestueuze bergen op vakantie, maar ook dichtbij huis die fantastische wolkenluchten, kunnen je ’ God in de schepping’ intens doen ervaren.
Door de grootsheid ervan, besef je maar een heel klein deeltje te zijn van een veel groter geheel. Dat kan troost geven…..
Wandelen, lopen in de natuur, voor mij de ultieme manier om mezelf terug te vinden. ( bekende filosofen uit het verleden, schreven hier al over).
Mezelf terugvinden ja, maar God ? Het is wel heel eenzijdig zo alleen…
Want, wie kan groeien zonder onderricht en tegengas?
Stilstand is achteruitgang.
Op het laatst ben je zo iemand die ‘wel gelooft dat er IETS is’, want: “al dat moois in de natuur kan toch niet zomaar van zelf zijn ontstaan….”
Zonder kerk zou ik het ‘samen zingen’ waarschijnlijk het meest missen, dus wandel ik toch maar de ‘Ontmoetingskerk’ binnen…..
Roos.
Week 09_ 29-02-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Roddel en achterklap…

Heel lieve mensen uit mijn vorige woonplaats, al wat ouder en kerkelijk meelevend, zijn over een maandje 50 jaar getrouwd.
Ze hebben er naar toe geleefd en willen een feestje geven. Hun twee zonen, allebei getrouwd, wonen met de kleinkinderen gezellig in de buurt.
Maar dan komt een kink in de kabel. De oudste zoon, die ik ken als een lieve integere man, voelt zich al een tijd niet happy in zijn huwelijk. Hij hield het vol zo goed hij kon, totdat hij iemand ontmoette door wie ‘trouw zijn’ aan zijn vrouw ontrouw aan zichzelf ging betekenen. Dus het werd scheiden, helaas. Wat een drama in de familie.
De lieve ouders zijn er zo kapot van, …. die schande… het huwelijksjubileum gaat niet gevierd worden. En dan het dorp, de mensen, de roddels, sensatie, gesprek van de dag …(we hebben het over 2008!)
Veel brave Alblasserwaarders hebben het reuze druk met degenen die het lef hebben hun kop boven het maaiveld uit te steken. (een paar eeuwen terug werd die kop er afgehakt). Een scheiding is altijd jammer en brengt veel verdriet met zich mee.
Toch denk ik: Je hebt elkaar nog en bent gezond, je familie om je heen. Vier je feest !
Met een zoon die de schijn op houdt, zich de rest van z’n leven wegcijfert zou het wel feest zijn. Nu heeft hij de moed (en geloof maar dat daar moed voor nodig is) voor zichzelf te kiezen en is het doffe ellende. Vreemd dat zo’n drama bij kerkmensen altijd groter is als bij anderen, of lijkt dat alleen maar zo?
Roos.
Week 04_ 25-01-2008

⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

Kerstfeest voorbij

Vanmorgen, zoals meestal wakker geworden met de radio, het nieuws.
En me –niet voor het eerst overigens- voorgenomen dat te veranderen. Want het is volgens mij geen goed begin van de dag. Om nog doezelig van de slaap in je warme bed direct geconfronteerd te worden met de harde realiteit van het wereldgebeuren.
Zeker niet tijdens en vlak na de Kerst…
Is Kerstfeest dan toch een sprookjesachtig gebeuren? Vlucht uit de werkelijkheid:
“De herdertjes lagen bij nachte….. het zoete kindeke in het stro “?
Nee, zeker niet, voor mij. Persoonlijk was ik blij met de woorden van Janos, waarin hij benadrukte we over de romantiek en versiering de harde realiteit niet uit het oog moeten verliezen! Waar is anders het verschil met mensen met alleen een kerstboomgeloof ?
Toch is het zo fijn om deze dagen boven jezelf uit te worden getild. Samen te zijn met mensen die belangrijk voor je zijn. Om te zingen samen met kinderen, gewoon eenvoudig, echt.
En zo kan en mag kerstfeest zijn denk ik. Iets wat je opslaat op ‘je harde schijf’.
Een verademing.
Roos.

Week 52_ 28-12-2007
⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺⌂☺

• Ontmoetingskerk
  • Home
  • Help
  • Binnenkort
  • Gemeentebrief
    • Actueel
    • Vorige week
    • Archief
  • Column
    • Actueel
    • Isabella
    • Roos
  • Kerktelefonie
    • Kerktelefonie
    • Preekrooster
  • Predikant
• Informatie
  • Algemeen
  • Belevenis
  • Kerkelijk Bureau
  • Kerkenraad
  • Diaconie
  • Kerkrentmeesters
  • Commissies
    • De Bouwplaats
    • Projectcommissie
    • Boekentafelcommissie
    • Communicatiecommissie
  • Publicaties
    • Algemeen
    • Dichtbundel
    • De koster vertelt
    • Bouwen aan de Kerk
    • Sing-in cd
    • Jubileumboek
  • Speciale diensten
  • Gastpredikanten
  • Orgel
• Jeugd
  • Jeugdraad
  • Jeugdpastoraat
  • Kerkdiensten
  • Clubs&GJV
    • Clubs&GJV
    • Kamp
  • JGG
• Jaarthema
• Roosters
  • Preekrooster
  • Collecterooster Koffieschenkrooster
  • Schoonmaakrooster
  • Oppas-/KWDrooster
  • Organistenrooster
  • Beamerrooster
  • Lectorenrooster
• Contact
• Zoeken